เพื่อนบ้านแต่ละคนที่มาร่วมงานจะเอาของขวัญ พร้อมทั้งหม้อหรือปิ่นโต ใส่ข้าวสาร น้ำตาล มาช่วยงาน

        วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ได้ไปร่วมงานขึ้นบ้านใหม่ของน้องที่ทำงาน น้องโสภิดา    สุขจรุง   บ้านอยู่ที่ ต.ลำไพล  อ.เทพา  จ.สงขลา  ระหว่างทางที่นั่งรถไปร่วมชั่วโมง  บรรดาพี่ ๆ  ก็คุยกัน ยินดีกับน้องที่่วางแผนชีวิตเป็น รู้จักกิน รู้จักใช้ ไม่ต้องรอให้ใกล้เกษียณแล้วค่อยสร้างบ้าน    น่าชื่นชมจริง ๆ

 

  บ้านน่ารักค่ะ  บริเวณกว้างขวาง  ปลูกต้นไม้ได้เยอะ

 

 

 ภายในบ้าน  ออกแบบน่ารัก  ลมโกรกดีมากค่ะ

 

  

 

น้องโสและสามี  ซึ่งเป็นผู้ออกแบบบ้าน

ผู้เขียนชอบมุมนี้ของบ้านมาก ดูสบาย ๆ  เท่ห์ที่หน้าต่างค่ะ 

 

 

ชาวศูนย์อนามัยที่ 12  ที่มาร่วมกิน เอ๊ย...ร่วมงานขึ้นบ้านใหม่

 

 

มีเพื่อนบ้านมาร่วมงานอยู่ตลอดเวลา ว่างเมื่อไรก็มา บางคนกรีดยางก่อน (ยางราคาแพงเสียด้วย)  มาตอนไหนก็มีอาหารให้กินตลอด  แต่ละคนที่มา จะหิ้วของมา 2 ชิ้น ชิ้นแรกเป็นของขวัญที่จะให้เจ้าของบ้าน ส่วนใหญ่จะเป็นชุดเครื่องครัว (ประมาณว่าใช้ได้จนลูกสาวลูกชายออกเรือนทีเดียวเชียว) และอีกชิ้นจะเป็นหม้อหรือปิ่นโต

 

 

หม้อหรือปิ่นโตที่ว่าจะใส่ข้าวสาร  น้ำตาลหรือขนมเพื่อมาช่วยงาน ผู้เขียนไม่ได้เจอสังคมลักษณะนี้มานานแล้ว รู้สึกชื่นชอบมาก  บางคนทำขนมสอดไส้มาเต็มหม้อ  เผื่อให้แขกคนอื่นได้ลองลิ้มชิมรสกันด้วย

จะมีแผนกจัดเก็บข้าวสาร น้ำตาล และแจกจ่ายขนมที่มาช่วยกัน เรียกว่ามีการวางแผนการทำงานกันเป็นระบบทีเดียว

 

 

หม้อหรือปิ่นโตที่ใส่ข้าวสาร น้ำตาล ขนมมาให้ จะมีการใส่อาหารและ ขนมอื่น ๆ  กลับคืนไปให้เจ้าของภาชนะนั้น  ข้าวเหนียวที่เห็นในภาพบนซ้าย  วันนี้ทำเป็นกาละมังที่ 3 แล้วค่ะ บางคนที่ไม่มีหม้อหรือปิ่นโตมาก็จะใส่ในถุงพลาสติกให้  อาเด๊ะ (น้อง)  ที่เป็นคนควบคุมกำกับบอกว่า ใครให้มาเยอะก็ใส่กลับไปเยอะเช่นกัน 

 

 

เพื่อนบ้านที่มาช่วยทำอาหาร มากันตั้งแต่เมื่อคืน  อาหารเต็มที่ตลอดค่ะ

 

ช่วงบ่ายจัด ๆ  มีพิธีสวด  หลังเสร็จพิธี มีการแจกเงินที่ห่อด้วยกระดาษแก้ว ให้กับผู้ที่มาสวด เด็ก ๆ และผู้ร่วมงาน  ผู้เขียนก็ได้รับแจกด้วย

 

รูปข้างล่างเป็นคุณแม่และพี่ ๆ  ของน้องโส  เมาะ (แม่)  ของโสอายุ 70 กว่าปีแล้ว ยังแข็งแรง ใจดี เล่าให้ผู้เขียนฟังว่า อยู่ที่นี่มานาน มีลูก 13  คน ผู้ชาย 5 คน ผู้หญิง 8 คน  ทุกคนได้เรียนหนังสือหมด มีคนบอกว่า ลูกสาวไม่ต้องให้เรียนหรอก ประเดี๋ยวก็แต่งงาน  แต่เมาะไม่เห็นด้วย สนับสนุนให้ลูก ๆ เรียนทุกคน แถมชมโส  ว่าเก่ง ช่วยตัวเองตลอด ไปหาที่เรียนเอง  พี่ชายที่เห็นในภาพ เป็น ผอ.โรงเรียนค่ะ  เมาะภูมิใจในลูกทุกคน

ผู้เขียนก็ชอบครอบครัวที่มีลูกเยอะ ที่สามารถเลี้ยงลูกได้อย่างมีคุณภาพ  โสบอกว่า งานนี้พี่ชายพี่สาว ช่วยแพะกันคนละตัวสองตัว ช่วงรายอ (ปีใหม่) ก็จะคึกคักมาก เพราะพี่น้อง ลูกหลานจะมารวมตัวกันที่บ้านเมาะ

 

 

 

เด็ก ๆ  ที่มาร่วมงาน  มีเชือกเส้นเดียวเอามาทำเป็นรถวิ่งไปวิ่งมารอบบ้านได้

 

 

ผู้เขียนเห็นถึงความสวยสดงดงามของสังคม  ซึ่งในปัจจุบันจะเห็นได้น้อยในสังคมเมือง  แต่ในจังหวัดชายแดนภาคใต้ หาได้ไม่ยากนัก ท่ามกลางความไม่สงบ  ยังมีสิ่งดี ๆ  ที่ยังคงเหลืออยู่ค่ะ 

 

 

                                  ขอบคุณค่ะ