...ความสุข...ความทุกข์...สมหวัง...ผิดหวัง... 14 ก.พ.2554
ข่าวการแต่งงานในรูปแบบต่างๆในวันแห่งความรัก...ทีวีทุกช่อง สื่อทุกด้านต่างพากันนำเสนอข่าวการจัดงานเนื่องในวันแห่งความรักกันอย่างมากมายจนกลบข่าวอื่นเกือบหมด ทำให้รู้สึกเหมือนว่าวันนี้....ดอกรัก...กำลังบานในใจคนทั้งโลก...ทำให้มองเห็นแต่ความรักในด้านของความสุข สมหวัง มีแต่สิ่งสวยงามดั่งจินตนาการที่ใครๆก็อยากจะสัมผัสกับความรักและอยากจดทะเบียนในเขตบางรัก...กันทั้งนั้น..
สิ่งของแทน...ความรัก...
ความรักมักถูกแทนด้วยรูปหัวใจและสิ่งของต่างๆเช่น ดอกกุหลาบ ช๊อคโกแล็ต ตุ๊กตาหมี กระต่าย น้องหมา แหวนเพชร เป็นต้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งของภายนอกเท่านั้น ความรักเป็นความรู้สึกซึ่งใจต้องแลกด้วยใจเท่านั้นสิ่งของไม่ได้บ่งบอกราคาความรัก แต่คนจำนวนไม่น้อยก็พากันหลงใหลในสิ่งเหล่านี้ ตกเป็นทาสของวัตถุจนมองไม่เห็นคุณค่าของความรักอย่างแท้จริง ความรักมีคุณค่าในตัวมันเอง โดยไม่ต้องใช้อะไรมาซื้อ ถ้าท่านได้เป็นพ่อแม่ท่านก็จะรู้ว่าท่านรักลูกโดยไม่ต้องนำอะไรมาตอบแทนเพื่อให้ท่านรักเป็นความรักที่ไร้เงื่อนไขใดๆ
ความรัก...ทำให้คนตาบอดจริงหรือ?
มีคำกล่าวว่า...ความรักทำให้คนตาบอด...เนื่องจากความรักสามารถทำให้มองเห็นคนรักแต่ในแง่ที่สวยงาม ด้านดี มองข้ามสิ่งบกพร่องของอีกฝ่ายโดยเห็นด้านดีเพียงด้านเดียว...
...แต่คนตาบอด...ยังต้องการความรัก...เพราะความรักช่วยจรรโลงโลกที่มืดมิดให้เกิดกำลังใจ มีจินตนาการในสิ่งที่สวยงาม ความรักเป็นแรงผลักดันให้สู้ชีวิตในโลกแห่งความจริง ไม่ว่าคนตาบอดหรือคนตาดี...ความรัก...ก็เป็นสิ่งที่สวยงามเสมอ เพียงแต่ว่าอย่าลืมอีกมุมมองหนึ่งว่า “ ที่ไหน...มีรัก...ที่นั่นย่อมมีทุกข์...” เป็นของคู่กันถ้าเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ก็จะสามารถมีความรักได้อย่างเข้าใจในอีกด้าน
อกหัก...อีกครั้ง...ยังไม่ตาย
ความรักไม่ใช่มีแต่สมหวังเสมอไป บางคนอกหักครั้งแล้วครั้งเล่า...อกหักอีกครั้ง...ยังไม่ตาย เสียดายคนที่เคยรักกัน มาหลอกมาหลอน ซุกซ่อนอยู่ในใจฉัน....เสียงเพลงลูกทุ่ง...ที่ร้องตัดพ้อคนรักจากการอกหัก...รักคุด...เพื่อปลอบใจคนที่อกหัก...ไม่สมหวังได้รู้สึกว่า...ถึงจะทุกข์หนักหนาสาหัส แต่ยังไม่ตาย...และก็มีไม่น้อยที่ถูกคนรัก...บอกเลิกวันวาเลนไทด์...ใจร้ายที่สุด...ชิมิ...ชิมิ...
วิทยุเปิดเพลงไหน?ก็รู้สึกว่าอิน...ไปกับเพลง...แทงใจดำไปทุกเพลง ...บาดเจ็บเพราะรักนั้น...บาดลึกและทรมานใจ...เหลือเกิน...แต่ยังหายใจอยู่...เธอรู้บ้างไหม?...
“รักตัวเรา” เท่าใดรักให้ทั่ว
“รักครอบครัว” ทุกคราพาอบอุ่น
รับผิดชอบกอปรเกื้อและเจือจุน
เป็นต้นทุนแนวทางแห่งสังคม
สวัสดีค่ะคุณโสภณ เปียสนิท