ความคิดเรื่องแหล่งรองรับการใช้ชีวิตหลังสิ้นสุดการเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย

   แนวคิดเรื่อง "มหาวิทยาลัยในกำกับ" ส่งผลให้มหาวิทยาลัยไทยต้องเปลี่ยนแปลงในการปรับตัวเพื่อการพึ่งตนเอง ช่วงความคิดนี้กำลังครุกรุ่น เราจะได้ยินความคิดเห็นในการประเมินอนาคตการศึกษาไทยจากผู้เีชี่ยวชาญอย่างหลากหลายมิติทางสื่อ มาบัดนี้ มหาวิทยาลัยหลายแห่งประกาศตัวเพื่อยืนด้วยลำแข้ง ต้องยอมรับว่า มหาวิทยาลัยคือคลังความรู้ การเลี้ยงตัวเองจึงต้องนำความรู้ไปแปรสภาพเป็นรายได้เพื่อเลี้ยงตัว มหาวิทยาลัยใดมีต้นทุนดี สะสมมานาน โอกาสของมหาวิทยาลัยในการหยิบฉวย "อนาคตในฝัน" จึงเป็นไปได้มาก

  ราชภัฏเดิมคือ โรงเรียนฝึกหัดครู (ครูขาดแคลน) >>วิทยาลัยครู>>สถาบันราชภัฏ>>มหาวิทยาลัยราชภัฏ

  ผ่านกาลเวลามาหลายอายุคนกว่าจะเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏ คงไม่ใช่เฉพาื่ะชื่อที่เปลี่ยนผ่าน/เปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม มรภ.คือหนึ่งในบรรดามหาวิทยาลัยของไทย ปัจจุบัน เท่าที่ทราบ ยังไม่พบว่ามี มรภ.ใดประกาศตัวเพื่อออกนอกระบบ หรืออาจมีแบบออกโดยไม่ออก

  การรับคนเข้าทำงาน เดิมทีมีการสอบเข้ารับราชการทั่วประเทศ หากใครสอบผ่านระดับต้นๆย่อมมีสิทธิ์เลือกราชภัฏที่ตนจะทำงาน ปัจจุบันไม่มีการสอบบรรจุเข้ารับราชการอย่างเดิม จะมีได้ก็ต่อเมื่อข้าราชการนั้นเสียชีวิตลง จึงเปิดสอบเข้าบรรจุแทนข้าราชการนั้นได้ (เท่าที่ทราบ) ทุกปีข้าราชการจะเกษียณอายุมากบ้างน้อยบ้าง จะทำอย่างไร หากอาจารย์ขาดหายไป แต่งานเพิ่มขึ้น จำต้องเปิดรับคนเข้าทำงานในสถานภาพที่ไม่ใช่ข้าราชการ อาจเรียกต่างกันไป โดยภาพรวมคือ จ้างบุคคลเข้าทำงานในตำแหน่งอาจารย์/ให้บุคคลเข้าทำงานและมีค่าตอบแทนให้

   พนักงานมหาวิทยาลัย ซึ่งน่าจะเป็นคำที่เข้าใจกันได้ เข้ามาทำหน้าที่แทนข้าราชการที่เกษียณ/ขาดแคลน บางราชภัฏมีข้อบังคับ/กฎระเบียบฯลฯรับรองสถานภาพของพนักงานมหาวิทยาลัย ปัญหาที่พนักงานมหาวิทยาลัยจะพบข้างหน้าคือ หลังอายุ ๖๐ ปี (กรณีที่ยังยืนยันทำหน้าที่เป็นลูกจ้่างของมหาวิทยาลัย) ไม่มีเงินบำเหน็จบำนาญเฉกเช่นข้าราชการ เขาจะทำอย่างไร กับชีวิตหลังสิ้นสุดการเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย

   เราทราบดีว่า รายได้ในปัจจุบัน ได้มาแล้วจ่ายไป หากไม่กระเหม็ดกระเหม่จริงๆหรือเฉลียวฉลาดหรือมีสินทรัพย์อันเป็นมรดกตกทอดจากวงศ์ตระกูล ยากเหลือเกินกับการมีเงินเก็บ ลองดูเฉพาะข้าราชการหลังเกษียณบางท่าน ชีวิตหลังอายุ ๖๐ ปี หากไม่ได้วางแผนไว้ตั้งแต่ต้น เป็นชีวิตแห่ง "ความเหงา" หากไม่มีลูกหลาน ไม่มีทรัพย์สมบัติ ไม่เคยให้ความรักความอบอุ่นใคร จะยิ่งเหงา เงินทองไม่ได้เก็บไว้ แถมหนี้สินยังมากมี ชีวิตแบบนี้ยิ่งเป็นชีวิตแบบ"เหงามาก" สุดท้ายบางท่านจึงพยายามที่จะต่ออายุราชการ/หวนกลับมาทำงานอีกครั้งหนึ่งในสถานภาพพนักงานมหาวิทยาลัย ดังนั้น สิ่งที่ให้คิดคือ พนักงานมหาวิทยาลัยในปัจจุบันที่มีจำนวนมากเป็นวัยหนุ่มสาว-กลางคน หลัง ๖๐ ปี หากไม่มีเกาะคือที่พึ่งหลัง ๖๐ ปี จะทำอย่างไร จะมีอะไรเป็นแหล่งรองรับสำหรับพนักงานหลังสิ้นสภาพนั้น

   ดังนั้น กองทุนสำรองเลี้ยงชีพคือคำตอบหนึ่ง แต่ไม่ใช่สิ่งดีที่สุดแน่ จะทำอย่างไรที่จะดูแลผู้ทำหน้าที่ให้กับ มรภ.มาเป็นเวลาหลายปีจวบจนสิ้นลม...นี้คือคำถามสำหรับผู้เขียน โดยไม่ต้องมาเหนื่อยหนักกับงานเดิมๆในที่เดิมๆ เพราะวัยนั้นไม่น่าจะใช่วัยทำงานแล้ว "ราชภัฏแลนด์" คือคำตอบหนึ่งในเที่ยงนี้

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน โอโห...มโนสาเร่

คำสำคัญ (Tags)#ราชภัฏ#สวัสดิการ#พนักงาน#เกษียณ

หมายเลขบันทึก: 425780, เขียน: 13 Feb 2011 @ 12:31 (), แก้ไข: 21 Oct 2015 @ 10:44 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา, ดอกไม้: 2, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก


ความเห็น (4)

บันทึกนี้น่าสนใจค่ะ กระตุกต่อมความคิดได้ดีทีเดียวเลยนะคะ

แต่อีกแนวทางหนึ่งที่น่าสนใจคือ อาจจะต้องฝึกอาชีพอื่นๆ ไว้ เช่น ปลูกผัก ของประดิษฐ์ เมื่อยามที่ต้องออกจากการทำงานประจำ ก็ยังสามารถมีแนวทางที่จะมีงานทำ และไม่ต้องเครียดกับรูปแบบการทำงานในองค์กร เรียกได้ว่าเป็นงานอิสระที่ทำให้คนวัยเกษียณอายุได้สบายใจด้วยนะคะ :)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณมะปราง..การเตรียมอาชีพอื่นๆไว้ เช่น ปลูกผัก ขับเท็กซี่ เรียกว่า ไม่ประมาทไว้ก่อนดีกว่า

ระวี พรหมหลวงศรี
IP: xxx.207.37.223
เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วกินใจมากครับ "สิ่งที่ให้คิดคือ พนักงานมหาวิทยาลัยในปัจจุบันที่มีจำนวนมากเป็นวัยหนุ่มสาว-กลางคน หลัง ๖๐ ปี หากไม่มีเกาะคือที่พึ่งหลัง ๖๐ ปี จะทำอย่างไร จะมีอะไรเป็นแหล่งรองรับสำหรับพนักงานหลังสิ้นสภาพนั้น"

พนักงานตกอับ
IP: xxx.49.251.108
เขียนเมื่อ 

ผมเป็นพนักงานเหมือนกัน ทำงานหนักกว่าราชการอีก

ทำทุกอย่างเหมือนเบ้ แต่ไม่มีความมั่นคงในชีวิตเลย

พวกเราน่าจะโกนเสียงดังๆให้ได้ยินถึงรัฐมนตรีศึกษาบ้าง

ถ้าผมไม่ไหวอาจลาออก ไม่เอาแล้วอุดมการ