ธรรมไม่เป็นที่ตั้งแห่งความเสื่อม เป็นไปเพื่อความเจริญฝ่าย

ธรรมไม่เป็นที่ตั้งแห่งความเสื่อม  เป็นไปเพื่อความเจริญฝ่ายเดียว  ชื่อว่า  อปริหานิยธรรม  มี ๗ อย่าง  คือ :-
           ๑.  หมั่นประชุมกันเนืองนิตย์.
           ๒.  เมื่อประชุมก็พร้อมเพรียงกันประชุม  เมื่อเลิกประชุม  ก็
พร้อมเพรียงกันเลิก  และพร้อมเพรียงกันช่วยทำกิจที่สงฆ์จะต้องทำ.
           ๓.  ไม่บัญญัติสิ่งที่พระพุทธเจ้าไม่บัญญัติขึ้น  ไม่ถอนสิ่งที่พระองค์
ทรงบัญญัติไว้แล้ว  สาทานศึกษาอยู่ในสิกขาบทตามที่พระองค์ทรง
บัญญัติไว้.
           ๔.  ภิกษุเหล่าใดเป็นผู้ใหญ่เป็นประธานในสงฆ์  เคารพนับถือ
ภิกษุเหล่านั้น  เชื่อฟังถ้อยคำของท่าน.
           ๕.  ไม่ลุอำนาจแก่ความอยากที่เกิดขึ้น.
           ๖.  ยินดีในเสนาสนะปา.
           ๗.  ตั้งใจอยู่ว่า  เพื่อนภิกษุสามเณรซึ่งเป็นผู้มีศีล  ซึ่งยังไม่มา
สู่อาวาส  ขอให้มา  ที่มาแล้ว  ขอให้อยู่เป็นสุข.
           ธรรม ๗ อย่างนี้  ตั้งอยู่ในผู้ใด  ผู้นั้นไม่มีความเสื่อมเลย  มีแต่
ความเจริญฝ่ายเดียว.
                                                                      องฺ.  สตฺตก.  ๒๓/๒๑.