ดวงตาคือภาษาของดวงใจ มองรู้ ดูออกว่าดวงตาใบหน้าที่สดใส บ่งบอกถึงความสุขใจที่ได้มาต้อนรับ อาคันตุกะยามค่ำคืน

พระออาจารย์สมคิด   ผอ.พรชัย นาเวียงชัย

       

   ออกเดินทางจากบ่อเกลือ ถึงตอนนี้ แลกที่กันนั่งให้เด็กไปนั่งหน้า คนชรามานั่งหลัง (นึกถึงเรื่องการนั่งรถสองแถวที่ ห้าแยกเกาะยอสงขลา ตอนที่สะพาน ติณสูลานนท์สร้างเสร็จใหม่ๆ เพื่อไปธุระที่สถาบันทักษิณคดีศึกษา รถขับรถสองแถวเรียกผู้โดยสารขึ้นรถด้วยภาษาที่น่าฟังว่าดังนี้

" แขบๆ   ขึ้นเลยๆ  ออกแล้วๆ นั่งให้ดีๆ

 ผู้หญิงนั่งซ้าย

ผู้ชายนั่งขวา

สาวๆนั่งหน้า

บาวๆยานท้าย

พระนั่งเข่งถ่าน

ทหารนั่งเข่งไก่

เด็กไม่เสียเบี้ยขึ้นหลังคา")  

 

            วันนี้มานั่งนั่งรถกับสองหนุ่ม ชวนหนุ่มจากสันติสุขคุยมาพลาง แต่หนุ่มดอย มูเซอ นั่งเข้าภวังค์ คล้ายเมารถ ไม่ยอมลืมตา รถวิ่งผ่านหมู่บ้าน ทัศนียภาพยามอาทิตย์ อัศดง คงความงามตามยอดภูที่มองเห็นเป็นภาพที่ประเสริฐ ...

        แต่แล้วเมื่อความมืดโรยตัวทอดตาทั่วยอดภูบนเขาสูงที่คดเคี้ยว  ความหวาดเสียวที่มองไม่เห็นหนทางข้างหน้ายามเมื่อรถเลี้ยวใช้เกียร์ต่ำขึ้นเขาลงห้วย ความสวยกับความกังวลวิ่งชนกัน

        หลายครั้งที่ผ่านหมู่บ้านนึกว่าถึงเป้าหมายแล้ว จนกระทั่งรถเลี้ยวซ้ายแล้วจอดถามคนผ่านทางทางว่าทางไปเปียงซ้อยังไกลอีกมั้ย คนผ่านทางบอกว่ายังอีกสามกิโล เป็นสามกิโลที่ยาวนานในราตรีกาลบนภูสูง

       ......จะเป็นเปียงซ้อรอคอย เปียงซ้อรอรัก เปียงซ้ออุ่นไอรักตามแต่ใจใครคิดฝัน แต่สำหรับผู้เขียน ณ.นาทีนั้น คือเปียงซ้อหนาวจะตายชัก หนาวที่สุดในชีวิต แต่เพราะใจสั่งมา สั่งให้กายที่เดินทางไกล สองวันหนึ่งคืนครึ่ง ถึงเปียงซ้อต้องกระโดดลงจากรถคลายมือที่กอดอกยกมือไหว้ ผอ.พรชัยที่นำคณะครูมารอรับ เจ้าภาพเลี้ยงอาหารค่ำ อิ่มท้องดี ก็ลาพระอาจารย์สมคิดและหนุ่ม สันติสุข ที่คุยกันถูกคอกันมา แต่ว่าลืมถามชื่อ.......

        แล้วผู้มาเยือนกับเจ้าถิ่นก็ทำงานต่อคุยแผนการเคลื่อนไหวในการจัดค่ายในครั้ง  คณะครูมีการเตรียมการอย่างดี มีการพิมพ์สมุดกิจกรรมประตัวนักเรียนในการเข้าค่ายด้วย  คุณครูหนุ่มๆสาวๆ ขาวๆสวยๆ หลายคนที่ประชุมกันทำงานกันอย่างเร่งรีบ ผู้เขียนพยายามสังเกตุดวงตาพวกเธอ เพราะว่า"ดวงตาคือภาษาของดวงใจ"มองรู้ดูออกว่าดวงตาใบหน้าที่สดใส บ่งบอกถึงความสุขใจที่ได้มารับอาคันตุกะยามค่ำคืน  มิใช่ฝืนมาเพราะคำสั่ง

 

 

           เสร็จประชุมแล้วยังอาสาบริการ ในทันทีแอบนึกในใจว่า"หรือว่าเพราะเราชรา"  เข้าที่พักต่างคนต่างทำธุระส่วนตัว หนานเกียรติจัดของขวัญสำหรับวันพรุ่ง แต่ผู้เขียนไม่ไหวแล้วมุดเข้าถุงนอนทันที มีอะไรค่อยกันต่อก็แล้วกัน  

    "หากว่าความสุขคือการพักผ่อน และการพักผ่อนคือการนอนหลับ คืนนี้มีความสุขมากที่เปียงซ้อ"

ของโปรดน้องเมธ์ (เทียนน้อย)