วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี...สุขสันต์วันครูแห่งชาติ
 
ครูที่เก่งปานกลางนั้น...ใช้วิธี ‘บอก’
ครูที่เก่งขึ้นมาอีกหน่อย...ใช้วิธี ‘อธิบาย’
ครูที่เก่งเหนือชั้นขึ้นอีก...ใช้วิธี ‘สาธิต’
และครูที่ยอดเยี่ยมนั้น... ‘สร้างแรงบันดาลใจ’
(William  Arthur  Word)
 
 
ความรู้สึกที่มีต่อคุณครูของผมมีมากมาย และได้กลายเป็นบันทึกหลายบันทึกแล้ว และอีกสองสามวันที่จะมาถึง เป็นวันครูแห่งชาติ ผมจะมีเหตุผลอะไรที่จะไม่เขียนบันทึกถึงคุณครูของผมอีก ?
 

 

ในหลายครั้งที่นึกถึงหนังสือเรื่อง Tuesday with Morrie หรือ  วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี ที่เขียนโดย Mitch  Albom  ผมยิ่งอดคิดถึงคุณครูทั้งนอกและในระบบการศึกษาแทบไม่ได้ ที่อบรมสั่งสอนให้ผมสร้างแรงบันดาลใจในการดำเนินชีวิตจวบจนปัจจุบัน ผมสามารถบอกได้ว่า การที่ผมยืนทรงตัว และก้าวเดินทางบนหนทางชีวิตทุกวันนี้  ผมแข็งแรงแข็งแกร่งได้เพราะบุญคุณคุณครู
 

 

แม้วันนี้... ผมอายุมากเกินกว่าที่จะมีครูสั่งสอนแล้ว  แต่ผมก็มีครูอยู่ท่านหนึ่งที่ไปกราบเยี่ยมเยียนเป็นประจำ  แม้การพบกันแต่ละครั้งจะได้พูดคุยไม่มาก  เวลาการพูดคุยแทบไม่ถึง 1 ใน 10 ของเวลาการเดินทางของผม เพราะครูผมยังมีพลังมหาศาลในการสอนลูกศิษย์และงานต่าง ๆ แต่ผมรู้สึกมีความสุขและรับรู้ว่าครูยังคงเคียงข้างผมเสมอ
 

 

ผมบอกครูว่า เอาไว้ให้ครูแก่ตัวลงสักนิด และผมมีภาระด้านครอบครัวและงานน้อยลง เส้นทางของผมและครูน่าจะบรรจบกัน สัปดาห์ละหนึ่งครั้ง เพื่อผมจะได้ดูแลครู  ได้เขียนเรื่องราวส่วนตัวของครูที่ครูอยากให้ผมเป็นคนเขียน และที่สำคัญ ผมจะได้เรียนรู้วิชาสุดท้ายที่ครูจะสอนให้ผม คือ “วิชาความหมายของชีวิต”
 

 

Tuesday with Morrie หรือ  วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี เป็นเรื่องของอาจารย์มหาวิทยาลัยท่านหนึ่งที่ล้มป่วยด้วยโรค ALS ซึ่งเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษา จะกลืนกินอวัยวะร่างกายแต่ละส่วน ให้ลีบเล็ก ไม่มีแรง และตายลงในที่สุด เมื่อลูกศิษย์ Mitch  Albom  ทราบเรื่องราวการป่วยของครู จึงได้ทิ้งงานในทุก ๆ วันอังคาร  เพื่อไปดูแลครู และได้เรียนวิชาสุดท้าย หรือ “วิชาความหมายของชีวิต”  จากครู  จนครูได้เสียชีวิตลง...
 

 

ความงดงามของครูและลูกศิษย์คู่นี้อยู่ที่ ถ้าเราไม่เรียนรู้กับความตายเอาไว้บ้าง แล้วเราจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อย่างสมบูรณ์ได้อย่างไร ?
 

 

ผมชอบประโยคของครูและลูกศิษย์คู่นี้ประโยคนี้จังเลย (ถ้าทุกท่านที่มีหัวใจโกทูโนคงจะชอบเช่นเดียวกับ)

 

ครู :  “ให้ครูบอกอะไรบางอย่างซึ่งครูเรียนรู้จากการเป็นโรคนี้กับเธอจะได้ไหม ?”
 
ลูกศิษย์ :  “อะไรหรือครับครู”
 
ครู : “สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตก็คือ การเรียนรู้ที่จะแบ่งปันความรักให้แก่ผู้อื่น และการเปิดรับให้ความรักเข้ามา  เรามักคิดว่าเราไม่มีค่าพอสำหรับความรัก  เราคิดกันว่า ถ้าเราเปิดรับความรักแล้วเราจะกลายเป็นคนอ่อนแอเกินไป  แต่มีนักปราชญ์ท่านหนึ่งชื่อเลอวิน ได้กล่าวไว้อย่างถูกต้องที่เดียวว่า  ความรักเป็นการกระทำอย่างเดียวที่มีเหตุผล...”
 

 

มาถึงบรรทัดนี้ผมคิดถึงครูของผมเป็นที่สุด ผมขอยกประโยคตอนจบที่ผมเขียนจดหมายถึงครูเมื่อห้าวันก่อน “ครูมีส่วนให้ผมมีแสงสว่างในตนเอง และแสงสว่างนี้มีคุณค่าต่อผู้อื่น ครูจึงมีคุณค่ามหาศาลต่อแผ่นดินมากที่สุดด้วยเช่นกัน”
 

 

ผมขอคารวะครูของผมทุกคน และคุณครูทุกท่าน สุขสันต์วันครู และขอให้กำลังใจต่อการพัฒนาการศึกษานะครับ...
 

 

ท่าน ส. ศิวรักษ์  กล่าวว่า “ การศึกษา ควรเป็นไป เพื่อความเป็นมนุษย์ ”
 

 

ผมขอเติมถ้อยคำอีกสักนิด “ การศึกษา ควรเป็นไป เพื่อความเป็นมนุษย์ และความรัก ”
 
♬ ♪  ♬  ♫ ♩  ♬ ♪  ♬  ♫ ♩