การพูดคุย
และนักศึกษาผู้หนึ่งกล่าวว่า
โปรดพูดถึง การพูดคุย
และท่านตอบว่า
เธอพูดในเมื่อเธอไม่ยอมอยู่สงบกับความคิดของเธอเอง
และเมื่อเธอไม่อาจดำรงอยู่กับความโดดเดี่ยวแห่งดวงใจนั้น
เธอก็ยังชีพอยู่บนริมฝีปาก
และสำเนียงก็เป็นเครื่องกล่อมให้เพลิดเพลินและให้เวลาผ่านไป
และในการพูดของเธอนั้น
ส่วนใหญ่ความนึกคิดถูกประหารเสียครึ่งหนึ่ง
เพราะความคำนึงเป็นปักษีแห่งห้วงเวหา
แม้อาจกางปีกออกได้ในกรงแห่งคำพูด
แต่ก็ไม่อาจบินไปได้
ยังมีบางคนในหมู่เธอที่แสวงหาคนช่างพูด
ด้วยกลัวว่าจะต้องอยู่เปล่าเปลี่ยว
ความสงัดแห่งความโดดเดี่ยว
ได้เผยให้เขาเห็นอาตมันอันเปล่าเปลือยของตนเอง
และเขาต้องการหนีไป
ยังมีบางคนที่พูด
และได้เปิดเผยสัจจะซึ่งตนเองไม่เข้าใจออกมา
ทั้งที่ตนเองก็มิได้คิดหรือมีปัญญารู้อยู่ก่อนเลย
และยังมีอีกที่ประจักษ์สัจธรรมในตนแล้ว
แต่มิได้กล่าวออกมาเป็นคำพูด
ในทรวงอกของคนเหล่านี้เอง
วิญญาณดำรงอยู่ด้วยจังหวะของความสงบสงัด
เมื่อใดเธอพบเพื่อนที่ริมถนนหรือในตลาด
ขอให้วิญญาณภายในเธอ
เคลื่อนริมฝีปากและชักนำลิ้นของเธอ
ขอให้สำเนียงภายในเสียงของเธอ
กล่าวต่อโสตภายในโสตของเขา
เพราะวิญญาณของเขาจักได้รับรักษาสัจจะแห่งดวงใจของเธอ
ดังเช่นที่รสของเหล้าองุ่นถูกจำเอาไว้ได้
แม้ในเมื่อสีสันถูกลืมเลือนไป
และภาชนะบรรจุแตกสลายไปแล้ว
