เห็นไหมครับว่าการแสดงเสริมที่ผมสร้างขึ้นมานี้ มันเป็นสิ่งที่เร้าใจกว่าการแสดง (ที่เกิดขึ้น) จริงมากแค่ไหน
            คนเรามักสนใจดูการแสดงที่เราสร้างขึ้นมามากกว่าเนื้อหาที่อยู่ใน “การแสดงจริง” . . เพื่อให้เข้าใจในประเด็นที่ผมหยิบยกมานี้  ผมจะขอยกตัวอย่างสั้นๆ เรื่องการจอดรถก็แล้วกัน คือเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาตอนที่ผมขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถในสวนจตุจักร  รถคันที่ขับตามผมมาติดๆ เลือกจอดในตำแหน่งที่ “เรา” คิดว่าไม่น่าจอดเลย เพราะมันจะทำให้รถที่ตามมาเลี้ยวได้ค่อนข้างยาก (อาจจะเลี้ยวไม่พ้นด้วยซ้ำ) ซึ่งก็เป็นจริงๆ อย่างที่ผมคิดไว้ เพราะรถที่เพิ่งเข้ามาไม่สามารถจะเลี้ยวได้ จนทำให้ต้องปีบแตรใส่รถคันที่กำลังจะจอดนั้น จนทำให้รถคันนั้นเปลี่ยนใจย้ายไปจอดที่ตรงอื่น


            ช่วงไม่กี่นาทีที่ผมออกจากรถและเห็นเหตุการณ์นี้  สิ่งที่ผมเห็นที่ถือว่าเป็น “การแสดงจริง” (สิ่งที่เกิดขึ้น) นั้นมีค่อนข้างน้อย เรื่องราวส่วนใหญ่กลายเป็นเรื่องที่ผม (เป็นผู้กำกับการแสดง) สร้างขึ้นมาใหม่ คือการมองเห็นคนที่กำลังจะจอดรถตรงนั้นว่าเป็น “คนมักง่าย เห็นแก่ตัว นึกจะจอดก็จอด ไม่สนใจว่าคนอื่นจะขับผ่านไปได้หรือไม่ . . ประเทศไทยมีคนนิสัยอย่างนี้เยอะ  ประเทศชาติถึงไม่เจริญ . . ใครอยากจะทำอะไรก็ทำไปโดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะเดือดร้อนหรือไม่ . . ที่สังคมไทยพัฒนาไม่ได้ก็เพราะมีคนประเภทนี้อยู่มากมาย ฯลฯ . . .”


           นี่เป็นแค่ Sample (ตัวอย่าง) เท่านั้นนะครับ ของจริงอาจจะยาวกว่านี้อีกมาก เห็นหรือยังครับว่า "การแสดงเสริม" ที่เราแต่งเติม (สร้าง) ขึ้นมานี้ มันเป็นสิ่งที่น่าติดตามมากกว่าการแสดง (ที่เกิดขึ้น) จริงมากแค่ไหน เราเองก็ไหลไปกับมันแบบไม่ทันรู้ตัว (ลืมตัว) จนทำให้เราได้อยู่ (รับรู้) กับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงน้อยมากๆๆ !