ความพอ

สองสามวันมานี้..ยายธี...มานอนหลบมุมอยู่กับเพื่อนยาย..ตั้งแต่เด็กๆ "ยายเล็ก"..ยายเล็กเริ่มสวดมนต์เป็นกิจวัตรประจำวันมานานปี..เธอจึงดูเรียบง่ายนิ่มนวล ใจเย็นมาตั้งแต่ยังสาว..เราไม่ได้เจอกันเป็นเวลานานนับปีที่น่าแปลกใจเธอเป็นเพื่อนคนเดียวที่มักจะโทรมาแสดงความยินดีกับวันเกิดยายธีเสมอมา..ถ้ายายธีอยู่เมืองไทย..ก็จะได้ยินเสียงตามสายเสมอในวันนั้น...แต่คราวนี้ตรงกันข้าม..วันเกิดยายเล็กคราวนี้เป็นเสียงยายธี..เลยเป็นเหตุ..ให้มานอน "สุขโข" อยู่เมือง สุโขทัย..."สองคนตายาย"..ทำร้านอาหารที่ใครๆก็รู้จัก..สินวนา..และ แกงเลียงผัก ริมรั้ว รส ดั้งเดิม..ฉูฉี่ ปลาเค้า..ฝีมือของตา..ของยายเล็ก..ไช่เจียวหมูสับ..ของโปรดที่ยังไม่ได้ลอง..แถมกระเพราของชอบ..กระเพราที่นี่ยังไม่ได้รับปุ๋ยเคมีหรือสารเร่งใบ..ที่เห็นอยู่ประจำ (ผักส่งออกหรือในกรุงเทพที่ใบโตยังกะใบพาย..อ้ะๆ)...สินวนารีสอรท..มีอายุได้ยี่สิบกว่าปีมาแล้ว..ตาของยายเล็กเป็นคน สุโขทัยแต่กำเนิด...จึงไม่น่าแปลกใจเรื่องของอายุสถานที่...ยายเล็กก็มีเรื่องทำ..ซื้อ..ช่วย..เป็น.."ความสุข"..เธอมีคนรอบข้างที่เข้าใจกัน..เป็นตัวของตัว..ถ้อยทีถ้อยอาศัย..ซึ่งยากจะพบใน..สิ่งแวดล้อมสมัยใหม่..วันนี้..แต่วันวานในอดีต..ที่นี่..ในนาม"พ่อขุนราม"เป็นเมืองพอเพียง..เวียง วัง คลัง นา..ในน้ำมี ปลาใน นามี ข้าว...สุโขทัย..รอยยิ้มในใบหน้า ..พุทธรูปสุโขทัยหา เทียมแทนไม่ได้จนทุกวันนี้...ความสุขในความพอเพียงบ่งบอกบอกเป็นคุณค่าทางศิลปะ...ความสุขและความพอ..สมดุลยอยู่ในธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม...

ในความหวัง...เวลา..เปลี่ยน..สถานที่เปลี่ยน..วันนี้ไม่ใข่เมื่อกว่าพันปีที่แล้ว..หากวันนี้จะเปลี่ยนเป็นอดีต..ที่มีความพอใจในความพอเพียง..วันนี้ก็คงไม่ใช่เป็นเพียงความหวังและความฝัน..เท่านั้น