สวัสดีค่ะ
และสวัสดีปีใหม่กับทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชมด้วนนะค่ะ
เรื่องราวของช่วงต้นปีนี้ เป็นการวางแผนระยะสั้นๆ เพื่อนำตัวเองออกไปยังต่างดินแดน
เพื่อเดินทาง ศึกษา เรียนรู้ ไปต่างถิ่น ณ สุดเขตประเทศทางเหนือของไทย
เรื่องราวที่วางแผนไว้ คือการออกสำรวจชนเผ่าต่างๆ ในจังหวัดเชียงราย
เวลาการเป็นนักศึกษา ว่ากันว่า ไม่มีจะสบายได้เท่ากับช่วงนี้อีกแล้ว แต่เรื่องที่เหล่านักศึกษาเจอโดยส่วนใหญ่ คือตัวอย่างที่ดี นักศึกษาหมู่มาก ไร้ซึ่งจุดมุ่งหมายในการศึกษาการรับผิดชอบกับตัวเอง เรียนรู้และสามารถมองได้ง่ายๆจากการ แต่งกาย และ เข้าเรียนสาย เรามีอิสระมาก มากจนเกินไป และบวกกับไม่มีจุดมุ่งหมาย และตัวอย่างที่ดี เด็กจึงยังรู้สึกเคว้งดว้างอยู่มาก บวกกับการเรียนการสอนที่หลายครั้งสำเร็จรูป จนเกินไป
ส่วนตัวของข้าน้อยเอง ยังเป็นหนึ่งในนักศึกษาข้างต้นที่กล่าวมา ไร้ซึ่งเป้าหมาย ไม่มีแรงจูงใจ และไม่มีซึ่งตัวอย่างที่ดี การเรียน บางครั้ง ก็ได้แค่เรียนจริงๆ เรารู้แค่นั้น แค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า และจบมาอย่างไร้คุณภาพ ไม่มีงานทำ เกรดไม่ดี เพราะเราไม่ได้ท่องสอบ เพราะเราทำงานสังคม เพราะเราเก็บขยะข้างถนนได้ และเพราะเรา ใส่ใจคน รอบข้างและเหตุการณ์
การวางแผนเดินทางครั้งนี้ เนื่องจากไม่มีจุดหมายใดๆ เนื่องจากเริ่มไม่รู่ ว่าจริงๆแล้ว เราคือใคร ข้าน้อย จึงเลือกการเดินทาง ไปยังจุดเริ่มต้น ที่ๆไม่มีความเป็นสมัยใหม่ เทคโนโลยี และการแข่งขันแก่งแย่งชิงดี ที่ๆเราจะสามารถรู้ ว่าเราคือใคร และจะเติบโตไปเป็นสิ่งใด
ความฝันในวัยเด็ก เริ่มถูกลบเลือน เพราะกระแสสังคมปัจจุบัน พัดพาเรา จนเราคิด ว่าเราเป็นอย่างนั้นจริงๆ แต่เมื่อเรา หลุด จากกระแสนั้นมา เรากลับพบว่า แท้จริง เราไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แล้วเรา มาทำอะไรที่นี่
คำว่า เป็นผู้ใหญ่ ทำให้เราสับสน ด้วยเงื่อนไขต่างๆนาๆ ข้าน้อยไม่รู้อนาคต แต่ข้าน้อยก็ไม่ต้องการเป็นคน ที่ไร้จุดมุ่งหมาย หรือกลายเป็นแค่ เครื่องจักรทำงานไปเรื่อยๆไร้ซึ่งตัวตน ข้าน้อยยังมีความฝัน ยังมีไฟ ยังมีเวลา แต่ปราศจากจุดหมายปลายทาง เวลาสอนเรา และบอกว่าเราครวทำอย่างไร แต่ตอนนี้ หากรู้เร็ว ได้เริ่มต้นเร็ว ในสิ่งที่รัก ไม่ใช่สิ่งที่ฝังหัวว่าเราต้องทำอย่างนั้น เป็นอย่างนี้
เรายังเด็ก ยังหลงทาง ยังกลัว และไร้ซึ่งความกล้า ที่จะบอกว่าเรา ต้องการอะไร เพราะสังคม เพราะ ผู้ใหญ่ เพราะเราไม่เห็น ตัวตนของเรา แล้วเราโตขึ้น เป็นกระจกสะท้อนใคร วอนผู้ใหญ่ วอนสังคม การเรียน การสอย การสอบ ทำให้เราทำเป็นอย่างเดียว คือเรียน เรียน เรียน และรู้ว่าจบไป ทำงาน เราทำเป็นแค่นี้
การเดินทางอาจช่วยให้ข้าน้อยที่รู้จักเพียงแค่การเรียน จบไปทำงาน ได้รู้จักตัวตนเราเอง ครั้งหนึ่ง เราเคยเป็นใคร เราเป็นใคร และเราจะเติบโตไปเป็นใคร
