ชีวิตทางเดียว
เมื่อผ่านการเป็นครูมาเกือบ 15 ปี
และรู้สึกหลงใหลคลั่งใคล้ในอาชีพนี้มาอย่างยาวนาน
จนเมื่อถึงวันนึง มีโอกาส (ราชรถ) มาเกยถึงหน้าประตูบ้าน
ได้ทุกอย่างที่ชีวิตควรได้ แต่เสียดายทางเดินเก่าที่เคยเลือกแล้ว
ทำอย่างไรดี จะทำอย่างไรดี ประโยคเดิมๆแบบนี้ไม่ยอมหายไปจากความคิดเสียที
จริงๆแล้วเราเลือกเป็นครูเพราะอะไร นึกถึงวันแรกวันถึงวันนี้ ยังมีความท้าทายใดหลืออยู่
ทางที่เดินไปข้างหน้าจะท้าทายกว่าทางนี้มั๊ย ทำอย่างไรดี ใครช่วยบอกที ?
ขีวิตกำหนดเส้นทางเองได้ ไปทางไหนก็ได้ถ้ามีความสุขและทำเพื่อสังคมประเทศได้ หากก้าวแล้วก็ก้าวอย่างตั้งมั่น ก็เท่านั้นเอง
`ขอบคุณครูหยุยนะคะ เริ่มมีสติ รู้สึกเหมือนเป็นเด็กที่ผู้ใหญ่ให้ลูกกวาดหลากสี อันนี้ก็ดี อันนี้ก็ชอบ จนวุ่นวายฟุ้งซ่านไปหมด ตอนนี้คิดได้แล้วค่ะ