ผมตอบโดยไม่ลังเลว่าเห็นความสำคัญของหลักธรรมมากกว่าวิชาการ

กฏแห่งกรรม : หลักเกณฑ์ธรรมดา-1

โสภณ  เปียสนิท

...................................


                                               เรื่องราวเก่าๆ เป็นรากฐานชีวิตของทุกคน ไม่ว่า “ราก” ของชีวิตของแต่ละคนจะเป็นอย่างไร สักวันเราทุกคนคงต้องรำลึกถึงเรื่องเก่าเหล่านั้นด้วยอารมณ์ที่แปลกแยกแตกต่าง บางเรื่องราวอาจทำให้เราน้ำตาคลอด้วยความโศกเศร้ารันทด ทุกคราวที่หวนคิดถึง บางเรื่องราวอาจทำให้เราเผลอยิ้มอยู่คนเดียวเงียบ ๆ บางเรื่องเราอยากอยากรำลึกถึง บางเรื่องกลับย้อนรำลึกถึงทั้งที่ไม่ต้องการ เพราะเรื่องเก่าๆ เหล่านั้นคือ สิ่งที่บ่งบอกความเป็น “เรา” ในวันนี้ได้อย่างชัดเจน

 

                                                “เรา” ในวันนี้คือผลสืบเนื่องมาจากวันวาน สองวันก่อน อาทิตย์ที่แล้ว เดือนที่แล้ว ปีที่แล้ว สองสามปีที่แล้ว สิบปีที่แล้ว ยี่สิบ สามสิบปีที่แล้ว สี่สิบหรือห้าสิบปีที่แล้ว ใช่ไหมครับ...หลับตาลงแล้วค่อย ๆ ย้อนดูซิครับ ชัดเจนนะ ผมว่า เราวันนี้เป็นผลมาจาก เราเมื่อหลาย ๆ ปีก่อน (เขียนเหมือนหลอกคนแก่) เราวันนี้มีนิสัยใจคออย่างไร มองย้อนกลับไปจะได้พบ “การกระทำ” สิ่งที่เราชอบทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนถึงวันนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความเป็นเราไปแล้ว

 

                                                 ไม่แปลกใจที่วันนี้ตัวผมเองเป็นครูอาจารย์ที่สอนหนังสือแปลกแตกต่างจากอาจารย์ท่านอื่น ๆ ที่เห็นความสำคัญของการพัฒนาจิตใจด้วยหลักธรรม ควบคู่กับการสอนสรรพวิชาต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง อาจเกิดคำถามว่าให้ความสำคัญการสอนวิชาการหรือหลักธรรมมากกว่ากัน ผมตอบโดยไม่ลังเลว่าเห็นความสำคัญของ “หลักธรรม” มากกว่าวิชาการ