ยอมือพนมไว้ด้วยความเคารพในพระรัตนตรัย หลวงพ่อเริ่มสอน

จิตเกษม-2

โสภณ เปียสนิท

...........................    

 

                                      วันนี้กลับเข้าวัดอีกครั้ง หลวงพ่อนั่งอยู่บนม้าหินใต้ร่มมะขาม หมาวัดนับสิบนอนบ้าง นั่งบ้าง รอบม้าหินเหมือนให้การอารักขา ท่านชี้ให้เขานั่งบนม้าหินฝั่งตรงข้าม ยกมือพนมไหว้ด้วยความเคารพในพระรัตนตรัย หลวงพ่อเริ่มสอน “ไม่ต้องสงสัยหรอกโยม เป็นผลของสมาธิเบื้องต้น” เป็นอันว่าท่านตอบปัญหาที่อยากรู้ โดยที่ยังไม่ได้ถาม กำลังสงสัยว่าท่านรู้สิ่งที่เขาสงสัย หลวงพ่อกล่าวว่า “อ้าว มาหาหลวงพ่อเรื่องอะไรนี่ ฉันมันแก่แล้ว พูดเรื่อยเปื่อย” ท่านทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ลูบหัวหมาวัดตัวที่นั่งใกล้ๆ

 

                                   อ่านหนังสือมงคล 38 ประการ พบคำว่า “จิตเกษม” ค้างอยู่ในความจำว่า จึงนำมาพูดคุยกับหลวงพ่อ ท่านตอบยิ้มๆ “จิตนิพพานคือจิตเกษม” เขาทำหน้างง นึกไม่ถึงว่า คำนี้มีความหมายถึงเป้าหมายสูงสุดของพระศาสนา “จิตถูกคุมขังด้วยกิเลสมานาน หลายภพหลายชาติ ย่อมต้องการความเป็นเสรี” “จิตเสรี…” พระเห็นเขาพูดค้าง จึงสอนต่อ “จิตเสรีคือภาวะของพระนิพพาน ปราศจากกิเลส” “กว่าจะถึงนิพพานคงต้องหลายชาติ” “ไม่ต้องคำนึงถึงตรงนั้นก็ได้ แต่ทำความดีไปเรื่อยๆ ก็ไปได้เอง” “ต้องทำอย่างไรครับหลวงพ่อ”

 

                ท่านหันกลับมามองหน้าแล้วกล่าวเบาๆ “เหมือนที่โยมทำมาแล้วหลายปี” “อ้าว ผมยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อเป้าหมายที่ว่าเลยครับ” “แล้วโยมทำอะไรมาบ้างเล่า” “ตามหลวงพ่อสอนนั่นแหละครับ” “นั่นแหละ ว่ามา” “หลวงพ่อสอนให้ผมว่าคาถาเสริมทรัพย์ ทุกวัน ยิ่งมากยิ่งดี” “แล้วโยมสวดมากหรือน้อย” “สวด 9 จบเป็นประจำ บางวันก็สวดมากครับ” “กี่จบ” “สวดไปเรื่อยๆ ไม่ได้นับ” “นอกจากนั้นเล่า” “ผมให้ทานทุกวัน” “ทำอย่างไร” หลวงพ่อถามต่อเนื่อง “ตักบาตรตอนเช้าครับ” “ว่าคาถาด้วยไหม” “ว่าไปเรื่อยๆครับ” “ดีอย่างไร” “เพลินดีครับ”