ขอบคุณธรรมชาติที่เป็นผู้รักษา ที่เป็นผู้ให้เสมอมา

กลางเดือนธันวาคมเป็นช่วงที่มีฝนตกชุกที่สุดในรอบปี เมฆที่หนาครึ้มทำให้ฉันไม่มีโอกาสได้เห็นแสงสีทองที่จับขอบฟ้าในเช้าวันเสาร์ที่ผ่านมา ฉันเปิดหน้าต่างรับความสดชื่นของยามเช้า ฝนหยุดตกแล้วฉันจึงตัดสินใจออกไปเดินที่สวนป่าสาธารณะใกล้บ้านที่มีชื่อว่า Admiralty Park

วันนี้ไปเดินเล่นด้วยกันนะคะ..

หลังจากที่มีฝนโปรยปรายทั้งคืน พื้นดินจึงยังเปียกชุ่มอยู่มาก เสียงน้ำในดินที่กำลังไหลลงสู่ที่ต่ำกว่าจึงมีมาให้ได้ยินโดยไม่ขาดสาย หมู่แมลงมากมายต่างออกมาชื่นชมบรรยากาศในยามเช้าด้วยเช่นกัน บ้างก็ออกหาอาหารตัวเดียว บ้างก็ออกหาอาหารเป็นคู่ บ้างก็ออกมาเป็นฝูง

บ้างก็กำลังผสมพันธุ์จนฉันเริ่มสงสัยว่าช่วงนี้เป็นฤดูผสมพันธุ์ของบรรดาตั๊กแตนและจิ้งหรีดด้วยหรือเปล่า

แมลงบางชนิดก็หน้าตาน่ารักจนฉันต้องยิ้มให้หลังจากได้เก็บภาพพวกเขาไว้แล้ว..

และในโลกของแมลงนั้นก็จะได้พบเขาเหล่านี้มากมาย..

ขณะที่เดินไปนั้นฉันยังคิดอยู่ว่ากิ้งก่ากินแมลงเป็นอาหาร แล้วกิ้งก่าเป็นอาหารของใครละ และแล้วในพุ่มไม้เล็กๆนั้น สายตาฉันก็บังเอิญหาคำตอบให้กับคำถามของตัวเองพบ

ตอนแรกที่เห็นงูกำลังจัดการกับกิ้งก่านั้น ผ่านเลนส์ของกล้องถ่ายรูปกิ้งก่ายังคงหายใจอยู่ ความคิดแรกที่ผ่านเข้ามาคืออยากจะช่วยกิ้งก่า แต่พอมานึกดูอีกที งูอาจปล่อยพิษเข้าไปในตัวกิ้งก่าแล้วและดูท่าทีมันก็คงไม่รอดแม้ฉันจะช่วยไล่งูไปก็ตาม

สำหรับฉันซึ่งละเว้นจากการทานเนื้อสัตว์มานานพอควร ฉันจึงไม่อาจจินตนากการถึงรสชาติของอาหารเช้าของงูตัวนั้น ฉันนึกถึงการเกื้อกูลกันของมดและไส้เดือนที่เคยอ่านจากหนังสือ "เราจะเดินไปไหนดี" ของ อ.ประมวล เพ็งจันทร์ ฉันคิดถึงการเกื้อกูลชึ่งกันและกันของสัตว์ต่างๆภายในสวนแห่งนี้ สำหรับสัตว์เหล่านั้น การเข่นฆ่านั้นก็เเป็นเพียงเพื่ออาหาร เพื่อประทังชีวิต หาได้มีความอยากในด้านรสชาติ หรือความอยากในปริมาณที่ไม่สิ้นสุด ฉันไม่คิดว่าพวกเขาเอาชีวิตกันด้วยความไม่มีสติ ความโลภ ความโกรธ หรือความหลง เพียงเพื่อต่อชีวิต..หากงูไม่ฆ่ากิ้งก่ามันก็คงอดตายเพราะมันคงไม่มีทางเลือกเหมือนเราว่าจะทานอะไรดีสำหรับมื้อเช้านี้และที่ร้านไหนดี

ฉันจึงแผ่เมตตาให้ทั้งกิ้งก่าและงู แล้วเดินจากมา

ความงดงามจากความสมบูรณ์และไม่สมบูรณ์นี้หาได้จากธรรมชาติรอบตัว..

ฉันออกจากบ้านตอนเช้าด้วยอาการของคนที่เพิ่งสร่างไข้ เนื่องด้วยอาการไข้และปวดหลังที่ผ่านมาทั้งคืน แต่หลังจากการเดินในที่ที่ยังคงความเป็นธรรมชาติในที่นั้น ฉันกลับถึงบ้านด้วยความรู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาจเป็นเพราะในระหว่างที่เดินนั้น ฉันมัวแต่ใส่ใจกับความงดงามของนายแบบนางแบบรอบตัวแทนที่จะเฝ้าคิดถึงความไม่สบายกายของตัวเอง

ขอบคุณธรรมชาติที่ป็นผู้รักษา ที่เป็นผู้ให้เสมอมา..

ขอนำเพลงโปรด Nocturne มาฝาก ขอให้มีความสุขในวันอาทิตย์นี้นะคะ...