ฝน จากฟ้า ร่วงสู่ดิน

กลอนหน้าฝน“ถึงคนไกล” พังงา - ขอนแก่น

          ฝนจากฟ้า ร่วงสู่ดิน เกิดกลิ่นฝน     ฉันหนึ่งคนนั่งสับสนวกวนหา

เศร้าและเหงา ความอ้างว้างผุดขึ้นมา         ใจอ่อนล้าลงทุกทีที่ฝนพรำ

      ใจละเมอนั่งเหม่อกลางเสียงฝน          นึกถึงใครบางคนใช่เรื่องขำ

ร้อยเรื่องราวถูกเรียบเรียงยากจดจำ           เอ่ยทุกคำยิ้มก็ยากหากขาดเธอ

       ไอเย็น เสียงฝน และเสียงฟ้า           ซัดแรงมาถาโถมเสมอๆ

ได้แค่เปรียบเสียงเหล่านั้นเป็นเสียงเธอ      ให้เหมือนเธอ เคียงข้าง หายเศร้าใจ

       ฝนจากฟ้า ล่วงสู่ดิน เกิดกลิ่นฝน       ฉันหนึ่งคนยังวกวน เพ้อฝักใฝ่

เสียงฝนพร่ำ บอกตัวเอง เตือนหัวใจ           อดและทน อยู่ให้ได้ เพื่อคู่เธอ

                                                       ..................ต้วมเตี๊ยม.....แมนส์