เก็บกอดดวงใจที่มีแค่เรา ณ ปราสาทเขาพนมรุ้ง
สายหมอกซอกหินและกลิ่นกรุ่นหอมจากมวลใบไม้
‘ณ ปราสาทเขาพนมรุ้ง’ ยามเช้า...ช่างแสนยะเยือกเย็น
จนผมอดที่จะเก็บกอดดวงใจของตนเองไม่ได้
ทางเดินก่อนถึง ‘สะพานนาคราช’ ที่ขึ้นสู่ศาสนสถานปราสาทเบื้องหน้า
ช่างยาวไกลและแสนหนักหนาทรมานราวกับผมได้แบกก้อนหินทรายสีชมพูด้วยตนเอง
ปราสาทสีชมพูอันอลังการ...
อาจเสมือนตัวแทนของความรักอันยิ่งใหญ่แห่งพลังของความเชื่อ
ความเชื่อทำให้สรรพสิ่งมีพลังพลานุภาพให้ก้าวเดินข้างหน้า...
คนยุคนั้น...อาจจะไม่แตกต่างกับ...คนยุคนี้….
ผมสูดผมหายใจเข้า-ออก อย่างลึกและนานในทุกขณะย่างก้าวขึ้นบันได
ก้าวแล้วก้าวเล่า...ณ แห่งนี้ ที่เคยเป็น ‘ภูเขาไฟ’ มาก่อน
ผ่านมติของกาลเวลา...หยาดเหงื่อ...หยดน้ำตา...รอยยิ้ม
ผมเห็นตัวปราสาทแล้วเบื้องหน้า...
ก้อนหินแต่ละก้อนที่มาติดมาต่อมาปะกลายเป็นปราสาทสีชมพูอันงดงามและยิ่งใหญ่
‘ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์’
ที่ผมฝันถึงอยู่เสมอ และหลงรักความงดงาม แม้ระยะเวลาที่ทอดยาวมานานแสนนาน
ภูมิปัญญาอันชาญฉลาดในการออกแบบและก่อสร้างของปราสาท
ตามหลัก ‘ ดวงและดาว ’ทำให้เกิดปรากฎการณ์อันมหัศจรรย์
‘ แสงอาทิตย์ส่องทะลุซุ้มประตูทั้ง ๑๕ บานของปราสาท ’
‘ณ ปราสาทเขาพนมรุ้ง’
ผมเก็บกอดดวงใจที่มีแค่ผม…ขอขอบพระคุณแด่ทุกบรรพชนทุกชีวิต
ที่มีเวทมนตร์วิเศษที่เนรมิตปราสาทให้คนรุ่นหลัง
ได้ชื่นชมกับความยิ่งใหญ่และมหัศจรรย์
ข้ามผ่านคืนวัน-กาลเวลา สู่ขอบฟ้าฝั่งฝันอันแสนไกล
ผมโผล่หน้าจากหน้าต่างของก้อนหิน แล้วแหงนมองท้องฟ้า
เพื่อค้นหาความทรงจำเก่า ๆ ที่ผ่านมาของผม
และพยายามเก็บกอดดวงใจเอาไว้
เพื่อไม่ได้ลอยล่องหายไปพร้อมกับ
สายหมอกซอกหินและกลิ่นกรุ่นหอมจากมวลใบไม้ ‘ณ ปราสาทเขาพนมรุ้ง’ ……
ขอบพระคุณ พี่อุ้มบุญ ครับ
ปราสาทเขาพนมรุ้ง ที่ดูขลัง ศักดิ์สิทธิ์ ยิ่งชวนติดตาม เมื่อถ่ายทอดผ่านมุมมองคุณหมออิสานฯ ให้อารมณ์ที่ละเมียด ละไม เหนือจินตนาการมากๆ
ไปชมหลายรอบ แต่ยังไม่เคยได้สัมผัสกับ ‘ แสงอาทิตย์ส่องทะลุซุ้มประตูทั้ง ๑๕ บานของปราสาท ’ .. จึงยังต้องกลับไปอีกแน่นอนค่ะ
ไว้คงต้องยืมภาพสวยงามและชัดเจนนี้ ไปประกอบเรื่องเล่าศาสนสถานสามแผ่นดิน บ้างแล้วนะคะ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ
มาชื่นชมความงดงามของปราสาทเขาพนมรุ้ง....ขอยกนิ้งโป้งให้เลยนะคะว่า..สามารถเขียน..ถ่ายทอดความรู้สึกโยงใยไปถึงอดีต ถึงธรรมชาติ ถึงหัวใจตนเองได้อย่างงดงามและลงตัวมากๆ...คนอ่านได้จินตนาการ..อินน์..ไปด้วย...อ่านแล้วรู้สึกราวกับว่าได้ทำหัวใจหล่นไว้ที่พนมรุ้ง..ยังไงยังงั้นเลยค่ะ.....สุดยอด
กราบขอบพระคุณทุกท่านครับ
ที่เข้ามาแวะชมบันทึกนี้ของผม
และกำลังใจทั้งหมดทั้งมวล
ที่ไม่อาจลืมเลือนได้จากทุก ๆ คน ครับ
พนมรุ้ง รุ่งเรืองเลื่องชื่อ
นี่คือ จิตวิญญานงานศิลป์
ยืนย้ำ ค้ำฟ้าค้ำดิน
ไม้สิ้น ศรัทธาแม้นาที
เกิดมา มีชาติแน่ชัด
ซื่อสัตย์ จงรักษ์ศักดิ์ศรี
สืบทอด มรดกความดี
พนมรุ้ง ให้คงมีสืบไป
เคยอ่านในหนังสือวรรณคดีไทยระดับประถม เด็กนักเรียนหลายคนเคยมาเห็นแล้ว แต่ครูยังไม่มีโอกาสได้มาเที่ยวเลยค่ะ มาท่องเที่ยวกับทิมดาบทัวร์ก่อนก็แล้วกัน...นะคะ
ภาพวัดบ้านปาง อ.ลี้ จ.ลำพูนค่ะ