ภารกิจแห่งชีวิค

         ตอนนี้เสนอเสียงเพรียกแห่งชีวิต  บทที่ 2  เป็นตัวของตัวเอง

 

 

          มานำเสนอในวันรัฐธรรมนูญ  ให้เข้ากับบรรยากาศของประชาธิปไตย

 

        นั่นคือ  ประชาธิปไตย  ต้องเป็นตัวของตัวเอง

 

          ผมขอหยิบยกบทความมาเลยนะครับ

 

          ภารกิจแห่งชีวิต  ไม่ได้มาจากเสียง "ภายนอก" ซึ่งเรียกร้องให้ผมเป็นคนที่ตัวเองไม่ใช่  แต่มาจากเสียง "ภายใน" ที่ส่งเสียงเรียกให้ผมเป็นบุคคลอย่างที่ตัวเองเกิดมาเป็น ให้มีชีวิตอยู่เพื่อเติมเต็มแก่ตัวตนดั้งเดิม  ซึ่งพระผู้เป็นเจ้าประทานมาตั้งแต่แรก

 

       เราเกิดมาพร้อมกับของขวัญที่ได้รับมาแต่แรกเกิด  แต่เรากลับใช้เวลาครึ่งแรกของชีวิตเพื่อที่จะละทิ้งมัน  หรือ ยินยอมให้ผู้อื่นใช้ของขวัญนี้ในทางที่ผิดกับเรา

 

      บ่อยครั้ง เราเองเป็นผู้ทรยศต่อตัวตนที่แท้จริง  เพียงเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากผู้อื่น

 

      ไม่มีการลงโทษใด จะเลวร้ายไปกว่าการลงโทษต่อตนเอง โดยการทำให้ส่วนหนึ่งของความเป็นตัวตนของเขาไม่เหลืออยู่อีกต่อไป

 

      สาระสำคัญของบทที่ 2  ผมคัดเลือกมาเฉพาะตอนที่สำคัญๆ  ที่พอให้มองภาพออกว่าผู้เขียนต้องการสื่ออะไรออกมา

 

      สำหรับผมก็จะขอสรุปปิดท้าย เนื่องในโอกาสวันรัฐธรรมนูญ   ขอหยิบเอาบทสรุปที่ผมเขียนไว้ในที่หนึ่ง  เมื่อเช้านี้เองครับ  ผมสรุปว่า

 

     แก่นแท้ของประชาธิปไตย อยู่ที่คุณภาพของการรับฟังเสียงภายในที่อย ู่ในตัวเราจากเด็กน้อยเปราะบาง (Vulnerable child)