เออ...ทางด่วนที่ไม่ด่วน...คืนแล้วแต่ยังไม่คืน...

ในช่วงนี้มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับการยืมการคืนมาให้เพื่อน ๆ ได้ได้อ่านกันเบา ๆ นะครับคือว่า  เมื่อต้นเดือนที่เปิดเทอมปลายภาคเรียนที่ผ่านมาแล้วนี้  ยูมิเองได้ดูรายการหนังสือที่หายากเพื่อต้องการยืมจากห้องสมุด ใน ม. ทักษิณถิ่นเมืองสงขลา เพื่อนำมาอ่านประกอบการเรียนการสอนตามปกติ

ในเทอมนี้ได้ยืมหนังสือมามากเล่มตามที่กำหนดให้คณาจารย์ยืมได้เท่านั้นเล่ม  เมื่ออ่านจบเล่มใดก็เตรียมสะสมไว้ได้จำนวนหนึ่งแล้วเอาไปคืนเมื่อเดือนที่แล้ว  การไปคืนหนังสือในวันนั้นเจอลูกศิษย์คนหนึ่งเขาอาสาช่วยถือหนังสือเดินไปที่ช่องคืนทางด่วน  แล้วช่วยสอดใส่หนังสือตรงช่องทางด่วนลงไปข้างในจนครบทุกเล่ม

เมื่อวานนี้ยูมิก็ไปคืนหนังสืออีกบางส่วนแต่เข้าไปข้างในยื่นให้เจ้าหน้าที่รับยืมหนังสือ  ยังเหลืออีก 5 เล่มนะคะ...ยูมิเอารายการมาดู...เอ๊..!!!...แปลกใจว่า...ตอนนี้เรามีอยู่ 4 เล่มแล้วอีกเล่มมาจากไหน..? งง..?  พอตรวจดูอีกที...อ้อ...เล่มที่ปรากฏมาอีก 1 เล่มนั้นเราคืนตรงทางด่วนชุดแรกแล้วนี่...

ทางเจ้าหน้าที่ก็ยืนยันเป็นกระต่าย 4 ขาละ...เท่านั้นละ...หรือว่าเราขี้ลืม...พอไปที่โต๊ะทำงานก็หาทั่วห้องไม่เจอ  กลับถึงบ้านได้ค้นหาจัดที่วางหนังสือใหม่...ไม่เจอ...ก็มั่นใจยิ่งขึ้นว่าเราส่งคืนแล้วแน่นอน...วันนี้หลังจากทำภารกิจอื่น ๆ ใด ๆ แล้วเสร็จ  ยูมิเลยมุ่งตรงไปที่ห้องสมุดอีกที  ขึ้นไปตรงชั้นวางหนังสือ...

เจอหญิงสาวน้ำใจงามคนหนึ่งช่วยหาหนังสือเล่มนั้นโดยที่ผมมี CALL no.  และ Barcode..ของหนังสือเล่มนั้นอยู่ในมือ...อยู่ในชั้นแถวนี้คะอาจารย์...ขอบคุณครับ...แล้วผมก็เจอ 3 เล่มเลยยกมาทั้ง 3 เล่ม  เจอเจ้าหน้าที่บรรณารักษ์น้ำใจงามอีกคนเลยเข้าไปสอบถามว่า...ใน 3 เล่มนี้ผมจะรู้ได้อย่างไรว่า...1 ในนั้นคือหนังสือที่ผมยืมไป

เธอก็เปิดให้ดูรหัสหนังสือ...วาว...ตรงเป๊ะเลย...มันเดินทางมาอยู่บนชั้นแล้ว...เลยคุยเรื่องราวให้เธอฟัง...เธอแนะนำให้แจ้งเจ้าหน้าที่รับคืน-ยืมหนังสือ  เพื่อดำเนินการต่อไป...ขอบคุณครับ...ผมเลยหอบหนังสือ 3 เล่มลงไปแจ้ง...โอ. เค... เลย...คุณยังมีหนังสือยืมอยู่ 4 เล่มนะ...

วาว ๆ เกือบได้ชดใช้ค่าหนังสือที่หายไปทั้งที่เราคืนเขาแล้ว...เออ...ทางด่วนที่ไม่ด่วน...คืนแล้วแต่ยังไม่คืน...เป็นอุทาหรณ์สอนใจตนว่าทีนี้ต้องคืนหนังสือกับเจ้าหน้าที่โดยตรงดีกว่าแล้วขอใบเสร็จว่าคืนหมดแล้วนะครับผม...อิ อิ อิ