ก็เรื่องสังโยชน์ที่รัดรึงสัตว์ติดแน่นในโลกนี้

จิตปราศจากธุลี-4

โสภณ เปียสนิท

...........................    

 

                               หลังจากจิบหลายคำแล้วจึงกล่าวต่อ “ถึงไหนแล้วนะ” “ก็เรื่องสังโยชน์ที่รัดรึงสัตว์ติดแน่นในโลกนี้” “อ๋ออ...” หลวงพ่อลากเสียงยาว ก่อนกล่าวสอน “1. สักกายทิฐิยึดถือตัวตน ตัวกูของกู หลวงพ่อพุทธทาสท่านว่า ฉันไม่ได้ว่านะคำนี้ 2. วิจิกิจฉาลังเลสงสัย 3. สีลัพพตปรามาส ถือศีลเป็นเพียงของขลังศักดิ์สิทธ์ 4. กามราคะยินดีในกามดังที่บอกไว้แล้ว 5. ปฏิฆะขัดเคือง 6. รูปราคะยินดีในรูปฌาน 7. อรูปราคะยินดีในอรูปฌาน 8. มานะถือตัวว่าดีกว่า เสมอ หรือแม้เลวกว่าเขา 9. อุทธัจจะฟุ้งซ่าน 10. อวิชชา ไม่รู้หลักของความจริง” เณรมีสีหน้าสงสัย “ต้องขจัดฝุ่นเหล่านี้ให้หมดใช่ไหมครับ” “ใช่ เป็นอย่างนั้น แต่หากละได้ 3 ข้อแรก ถือว่าบรรลุโสดาบัน ละได้ 3 ข้อแรก แต่ข้ออื่นลดลงด้วย ถือว่า บรรลุสกิทาคา ละได้ เพิ่มอีก 2 ข้อคือ ข้อ4 และข้อ 5 ถือว่าบรรลุอนาคามี ละธุลีได้อีก 5 ข้อ ถือว่าจิตปราศจากธุลี บรรลุพระนิพพาน”

 

                          “ละธุลีเหล่านั้นต้องพยายามอย่างมาก” เณรน้อยมีสีหน้ากังวล “พูดเหมือนท้อเลยเณร” “ครับ แต่...” “ไม่ต้องแต่ ทำตามที่เณรเคยทำมานั้นถูกต้องแล้ว รักยินดีในพระนิพพาน รักษาศีลของเราไว้ เจริญภาวนาอย่างต่อเนื่อง อย่าได้หยุดแม้แต่วันเดียว” “เพราะอะไรครับ” “เพราะต้องทำให้ชิน เป็นอาจิณกรรม ทำประจำให้ได้” “ทำสิ่งไม่ดีก็ติดสิ่งไม่ดี เช่น ติดเกมส์ ติดโทรทัศน์ เป็นต้น ติดง่ายนะครับหลวงพ่อ” “ใช่ ติดสิ่งดี เหมือนเดินสวนน้ำทำยาก แต่อย่าท้อนะ” “ครับหลวงพ่อ” เณรรับคำตั้งใจแน่วแน่

 

                               “อย่างที่ผมปฏิบัติอยู่ทุกวันนี่ เพียงพอแล้วหรือยัง” เณรถามเหมือนหาทางลัด “เพียงพอแล้ว เณร เช้าตีสาม ลุกขึ้นเดินจงกรม นั่งสมาธิ ทำวัตรสวดมนต์ บิณฑบาต ฉันภัตตาหาร เดินจงกรม พักผ่อนพิจารณาธรรม บ่ายเดินจงกรม นั่งสมาธิภาวนา ทำวัตรเย็น เดินจงกรม นั่งสมาธิ สี่ทุ่มพักผ่อน วนเวียนอยู่อย่างนี้ ทำจนชิน อีกไม่นานเห็นผล” “เห็นผลอย่างไรครับ” “จิตปราศจากธุลี” “ต้องทำนานเท่าใด” “7 ปี 7 เดือน 7 วัน อย่างใดอย่างหนึ่ง ขึ้นอยู่กับบารมี” “รู้ได้อย่างไรครับว่าผมมีบารมีเท่าใด” “จากกำลังใจ หากแน่วแน่ต้องการพระนิพพาน อย่างนี้เรียกเต็ม” “อ๋อ กำลังใจเต็ม” “ใช่แล้วเณร”

 

                                เณรน้อยยิ้มอย่างเข้าใจ และดีใจที่เดินถูกเส้นทางของพระศาสนามาอย่างต่อเนื่อง ภาพของบ้าน วัด โรงเรียน สายน้ำแควใหญ่ และหลวงพ่อเจ้าอาวาสปรากฏขึ้นในความทรงจำ บุคคลสถานที่เหล่านี้กล่อมเกลาชีวิตให้ก้าวสู่เส้นทางธรรม เส้นทางที่พาเณรสู่เป้าหมายโดยไม่กลับหลังอีกแล้ว ตลอดไป