ในวันที่ฝนโปรยปราย

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย...

อากาศเริ่มหนาวเหน็บ...เศร้าอีกแล้วนะ..

ไม่รู้ทำไม...เหมือนกัน..ถึงได้คิดถึงเธอมากมาย..

ปรอยฝนกระทบโดนร่างกาย..

มันยิ่งทำให้หนาวเหน็บเข้าไปอีก..หนาวไปถึงขั้วหัวใจ..

ไม่มีวินาทีไหนเลยนะ...ที่จะไม่คิดถึงเธอ..

และไม่มีวินาทีไหนเลยนะ...ที่จะลืมเธอ..

ก้อไม่รู้อีกนานแค่ไหนเหมือนกัน..

ที่เราจะได้อยู่ข้าง-ข้างกัน

ได้เดินจับมือกัน..

ได้ยิ้ม..ได้หัวเราะ..ได้พูดคุย..ได้เห็นหน้ากันทุก-ทุกวัน

ไม่สัญญาหรอกนะ...เพราะในคำสัญญาก้อจะทำให้มีความหวัง

ถ้าคาดหวังอะไรไว้มาก-มากแล้วไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง

มันก้อจะกลับมาทำร้ายเรา...ทั้งสองคน

ทั้งที่รู้...แต่ฉันก้อแอบคาดหวังบ้าง..

ไม่ผิดใช่ไหม..ที่แอบคาดหวังไว้...ไม่ได้หวังให้มันง่ายขึ้น..

ขอแค่มันดีขึ้นบ้างก้อพอ

...ฉันคงคิดถึงเธอมากเกินไปจริง-จริง...

....ฉันคงต้องการมากเกินไปใช่ไหม....ตอบที...