หลาย ๆ ครั้งที่ได้ติดตามกิจกรรมของ Gotoknow และ KMI (Knowledge Management Institute) โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานมหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติที่เห็นได้อย่างชัดเจนและเป็นภาพที่ปรากฏเป็นเบื้องต้นเสมอ คือ "มิตรภาพ..."

ถ้าหากเปรียบเทียบระหว่างการลงไปทำ PAR (Participatory Action Research : การวิจัยแบบมีส่วนร่วม) ของนักวิชาการในชุมชน ที่มีการเชิญบุคคลจากหลากหลายสาขามาร่วมกันแสดงความคิดเห็นในชุมชนนั้น การจัดกิจกรรมของ G2K และ KMI ก็คือการจัดกิจกรรม PAR ในระดับประเทศ และเป็นการพึ่งพากันอย่าง "มิตรภาพ..."

มิตรภาพจักเกิดขึ้นได้ต้องอาศัยเวลา หลายครั้งหลายคราอาจจะผ่านช่วงเวลาการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ (Honey Moon)

เวลาเราลงไปทำ PAR ในชุมชน ถ้าจะนับช่วงเวลา หรือนับครั้งที่ลงไป อาจจะเรียกได้ว่ายังเป็นเวลาที่ยังชื่นมื่น หวานแหววกันอยู่ ต่างคน ต่างทีม ต่างฝ่าย ต่างหน่วยงาน ต่างก็ "สวมหน้ากาก" เข้าหากัน 

ใหม่ ๆ น้ำต้มผักก็ว่าหวาน นาน ๆ ไปน้ำผึ้ง น้ำอ้อยก็ว่าขม...

ดังนั้น ถ้าหากเปรียบอายุของ G2K กับมิตรภาพที่ผันผ่านวันและเวลา ก็สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าเราผ่านช่วงเวลาแรกที่แสนหวานนั้นมาแล้ว

เพราะว่าเราหลาย ๆ คนนั่งโจ้กันทุกวัน คุยกันทั้งกลางวันและกลางคืน รู้นิสัย รู้ "กำพืด" กันหมด

หลาย ๆ คนผ่านมาแล้วก็ผ่านไป หลาย ๆ ดวงจิตดวงใจ อยู่ยั้ง "ยืนคง"

เวลาเป็นเครื่องคัดกรองความแน่วแน่และมั่นคงต่อความ "เสียสละ"

การทำงานร่วมกันในนี้ของนักวิชาการหลากหลายองค์กรที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตามหน่วยงานต่าง ๆ ทั่วประเทศ ไม่มีอามิส สินจ้าง ต่างคนต่างเข้ามา "ร่วมกัน" ทำงานด้วยความ "เสียสละ..."

ดังนั้นใครเสียสละน้อยก็ถอยไป ใครเสียสละมากก็ก้าวเดินไปข้างหน้า "ร่วมกัน..."

ความเสียสละนี่เองเป็นสิ่งที่สร้าง "มิตรภาพ" อันเป็นมิตรภาพที่ "ยั่งยืน"

กล่าวถึงเรื่อง G2K ทีไร ก็อดไม่ได้ที่จะขอบพระคุณผู้ที่ริเริ่มก่อตั้ง ไม่ว่าจะเป็นบุคลากรทุกท่านใน สคส. ผู้บริหารของ สสส. ทีมผู้ก่อตั้งทุก ๆ ท่าน โดยเฉพาะท่านอาจารย์ธวัชชัย และท่านอาจารย์จันทวรรณ และอย่างยิ่งทีมงาน UsableLabs รวมไปถึงนักเรียน นักศึกษาที่ มอ. ที่ท่านทุ่มเทและเสียสละแรงกาย แรงใจ บริหารและจัดการสังคมนี้เพื่อให้เราได้เกิดไมตรีและ "มิตรภาพ" ต่อกันและกัน

หากเพชรเป็นแร่ธาตุที่หายากและมีราคาสูงกว่าอัญมณีใดในโลกแล้ว มิตรภาพยังเป็นสิ่งที่หายากกว่าเพชรทั้งหลายทั้งปวง...