การมีชีวิตเป็นเรื่องทั่วไป แต่การใช้ชีวิตเป็นเรื่องพิเศษ
สวัสดีค่ะ กัลยาณมิตรทุกท่าน
สำหรับบันทึกแรกของ "คนไกล"
สิ่งที่อยากบอกเล่าคือ การมีชีวิตอยู่บางคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องยาก ต้องเผชิญกับความทุกข์ ความยากลำบากต่างๆนานา บางคนอดบ้างอิ่มบ้าง บางคนเจอมรสุมชีวิตถาโถมนับครั้งไม่ถ้วน จนยากจะทรงกายให้หยัดยืนต่อไปได้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะสุขภาพร่างกาย สุขภาพใจ การใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นก็ดี เหล่านี้ เป็นสิ่งที่ทำให้เราใช้ชีวิตยากยิ่ง ดังนั้นการมีชีวิตอยู่จึงง่ายกว่าการใช้ชีวิตนัก ศิลปะของการใช้ชีวิตจะทำให้เราดำรงอยู่ได้ภายใต้สถานการณ์ต่างๆ
ผู้เขียนเองเคยท้อใจกับชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดๆก็ตามที่มากระทบใจ แต่เมื่อเรามาพิจารณาแง่มุมต่างๆในสิ่งนั้นๆในแง่ของการเรียนรู้ การเติบโต ทำให้เรารู้ว่า สิ่งที่เราเจอนั้นก็แค่บททดสอบของนักเดินทางนั้นเอง ยิ่งทดสอบซ้ำๆยิ่งทำให้เรากล้าแกร่งขึ้นมากเท่านั้น ดังนั้นเส้นทางเดินที่ราบเรียบย่อมทำให้เราไม่สนใจรายละเอียดในเส้นทางนั้น แต่เส้นทางเดินที่ขรุขระทำให้เราต้องใส่ใจ ระมัดระวัง และรอบคอบกับมันมากขึ้น จงมองเส้นทางที่ขรุขระ ทางที่ยากลำบากเป็นความท้าทาย และใช้ชีวิตอยู่กับมัน เดินทางด้วยความรอบคอบ นั่นคือ "เราใช้ชีวิตเป็น" ไม่ว่าผลเป็นอย่างไร เราย่อมรู้ว่า
"เราทำดีที่สุดแล้ว"
อ่านแล้วก็ได้ข้อคิดดีๆๆสะท้อนถึงชีวิตในอดีตได้ดีเลยครับ
สวัสดีค่ะ คุณอนันต์ ขอบคุณที่มาให้กำลังใจนะคะ มือใหม่หัดเขียนค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ธนิตย์ ขอบคุณนะคะที่มาให้กำลังใจ ถ้าสิ่งใดที่เห็นว่าควรเพิ่มเติมรบกวนชี้แนะด้วยค่ะ
สวัสดีค่ะน้องขวัญ คนไกล
ชีวิตคือการเดินทาง เส้นทางที่ขรุขระมีอุปสรรคช่วยสร้างความเข้มแข็ง เก็บปัญหามาเป็นบทเรียนเอาความยากลำบากเป็นพลังขับเคลื่อนชีวิตและจิตใจ
เป็นกำลังใจให้น้องเสมอค่ะ ชื่นชมในความอดทน ขยัน ใฝ่เรียนรู้ของน้องมากค่ะ สู้ๆ
สวัสดีค่ะ พี่อุ้ม
ขอบคุณนะคะที่แวะมาเติมกำลังใจให้ แรงบันดาลใจในการเขียนก็มาจากพี่ค่ะ แต่แรงขยันคงสู้ไม่ได้ จะพยายามเขียนต่อ ขอบคุณนะคะ
สวัสดีค่ะ คนไกล ข้อคิดที่ให้กับคนทั่วไป ถ้าเราคิดดี ทำดีที่สุดแล้ว ใจของเราก็ย่อมรู้และเข้าใจตัวของเราเองได้ดี แค่เป็นคนดีของตนเอง และไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อน ทุกชีวิตเกิดมาย่อมมีปัญหาด้วยกันทั้งนั้น อยู่ที่เราจะเดินหน้า หรือ ถอยหลังเท่าน้้นเองค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้ซึ่งกันและกัน ขอขอบคุณค่ะที่เข้ามาทักทายกัน ยินดีที่ได้รู้จัก จาก โบโบ้ค่ะ