ในฟ้า บ่มีน้ำ                        ในดินซ้ำมีแต่ทราย

น้ำตาก็ตกราย                                   คือเลือดหลั่งลงโลมดิน

สองมือเฮามีแฮง                                เสียงเฮาแย้งมีคนยิน

สงสารอีสานสิ้น                                 อย่าทรุดสู้ด้วยสองแขน

พายุยิ่งพัดเอื้อ                                   ราวป่าหรือราบทั้งแดน

อีสานนับแสนแสน                              สิจะพ่าย ผู้ใดหนอ

(จาก เรื่องอีสาน ของ อัศนี พลจันทร์)