ไก่ได้พลอย

            

 

                ไก่แจ้น้อยตัวหนึ่งจิตพึงหมาย           ปองจะได้แสวงหาแต่อาหาร

ขณะคุ้ยเขี่ยมาไม่ช้านาน                                 ก็พบพานเม็ดพลอยให้น้อยใจ

ทั้งงามดีมีค่ามหาศาล                                     จึงกล่าวขานเปรยเปรียบเทียบข้อไข

“ถ้าเจ้าของมาพบคงเอาไป                               ฝังไว้ในหัวแหวนแสนจะดี

แต่กับข้าเจ้าไร้ประโยชน์แท้                             สู้เพียงแต่ข้าวสุกข้าวสารศรี

สักเมล็ดก็ไม่ได้แม้หากมี”                                จึงคุ้ยเขี่ยเลยไปที่แปลงอื่นพลัน

นิทานนำทางแจ้งแสดงชี้                                 ว่าของดีมีประโยชน์ใหญ่มหันต์

เฉพาะผู้รู้จักจะใช้มัน                                       ผิดจากนั้นก็ไร้ค่าน่าเสียดาย

(จาก นิทานอีสปคำกลอน ของ ฉลอง ศุภการ)