It's my responsibility.

มันเป็นความรับผิดชอบของฉัน...

It's my responsibility.

ประโยคประทับใจในบทเทศน์ของคพ.สุพัฒน์  หลิวสิริ วันนี้

คุณพ่อเริ่มด้วยการเล่าเรื่องเรื่องหนึ่ง(ฉันจำชื่อเรื่องไม่ได้เสียแล้ว)

เป็นเรื่องราวที่หน่วยกู้ภัยลงไปช่วยผู้ประสบภัยที่อยู่ในรถไฟฟ้าใต้ดิน

และลาวาก็กำลังจะไหลมาเพื่อคร่าชีวิตพวกเขา

หน่วยกู้ภัยคนหนึ่งยอมเสี่ยงชีวิต ลงไปเพื่อช่วยเจ้าหน้าที่ควบคุมรถไฟ

ซึ่งเป็นผู้ประสบภัยคนสุดท้ายของขบวนที่นอนสลบอยู่ออกจากโบกี้แรก

ในขณะที่ลาวากำลังไหลมา ความร้อนทำให้รองเท้าของกู้ภัยคนนี้ละลายไปตามทาง

ฉันเห็นภาพที่คุณพ่อเล่า  รู้สึกหวาดกลัวแทนเหตุการณ์นี้

และสุดท้าย ตัวรถไฟกับฝั่งที่ปลอดภัยมีลาวากั้นขวางอยู่

ผู้คนที่รอดแล้วให้กู้ภัยทิ้งผู้คุมรถคนนั้นแล้วกระโดดเอาตัวรอดมาเสีย

แต่กู้ภัยกลับโยนชายคนนั้นข้ามมาจนปลอดภัย ในขณะที่ตัวเอง

ต้องตาย...และประโยค  It's my responsibility.

ก็เป็นประโยคสุดท้ายก่อนเขาจะหายไปกับลาวา...

"มันเป็นความรับผิดชอบของผม"

ฉันประทับใจเหลือเกินกับประโยคนี้

ทำให้ฉันเห็นถึงความรักที่สละได้แม้แต่ชีวิตตนเอง

รักคนที่เขาไม่รู้จักด้วยซ้ำ

...เหมือนที่พระเยซูเจ้าทรงสอนว่า

ความรักที่ยิ่งใหญ่คือการที่เรายอมสละชีวิตของตนเองเพื่อมิตรสหาย

และเพื่อนพี่น้องทุกคนด้วย

ฉันก็ยังยืนยันความเป็นมนุษย์ของตนเองว่ามันยากที่จะทำได้เช่นนั้น

จนกว่าหัวใจจะยอมรับในความเปล่าว่างของชีวิต

ว่าจริงๆแล้วชีวิตที่เราเฝ้าหวงแหน 

ที่แท้เราหวงแหนมันเพราะเรายังต้องการความสุขทางโลก

เราไม่ได้หวงแหนมันไว้เพื่อพระเลย

เราไม่ได้หวงแหนมันไว้เพื่อประโยชน์สุขของคนอื่น

แต่เพื่อตัวเราเองจริงๆ

ฉันเองก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ทุกคน

ยังต้องการความรัก  ความสุข  ยังต้องการมีความหวัง เพื่อตัวเองทั้งสิ้น

หากฉันสามารถหลุดออกจากตัวเองได้บ้างสักน้อย

หรือเราสามารถหลุดออกจากตัวเองได้สักคนละนิด

สังคมคงน่าอยู่มากยิ่งขึ้น....^^

ด้วยรักค่ะ

น้ำผึ้งหวาน

14 พ.ย. 53