วันนี้ทำงานเสร็จเร็วกว่าปกติมาก  เป็นวันที่ผู้ป่วยหมดก่อน 16.30 เป็นวันแรกของเดือน

    จากการทำงาน3 วันที่ผ่านมา  ได้สัมผัสกับภาพของผู้สูงอายุหลายท่านที่มาตรวจรักษาที่รพ โดยมีลูกสาวหรือลูกชายเป็นคนพามา  มีความสนใจในรายละเอียดของความผูกพัน  ความรักที่มีต่อกันมาก  เพราะว่าการที่ลูกพามารพ ทั้งที่พ่อแม่นั้นอายุมาก  เดินลำบากต้องนั่งรถเข็น  ภาพที่ลูกต้องประคับประคองพ่อแม่  ภาพที่ลูกต้องสื่อสารความไม่สบายต่างๆให้แพทย์ฟัง   ทำให้เกิดความรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่รู้สึกยินดี  ดีใจและชื่นชมในความรักและห่วงใยที่เกิดขึ้น เพราะว่าภายใต้สภาวะสังคมที่แปรเปลี่ยนไป  ยังมีผู้สูงอายุอีกมากมายที่ไม่ได้รับการดูแลและต้องถูกทอดทิ้ง  หรือการดูแลไม่ดีพอ  ไม่เหมาะสม  ทำให้เกิดปัญหาและผลกระทบด้านสังคม  สุขภาวะ ต่างๆมาก

      จากการสอบถามหลายๆกรณีก็ล้วนต่างบอกว่าครอบครัวนี้ทุกคนช่วยกันดูแล  บางครอบครัวก็รับผิดชอบดูแลคนเดียว  สีหน้าที่แสดงออกล้วนบอกว่าเขาเหล่านั้นมีความสุขที่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ยามแก่เฒ่า  และทุกครั้งที่สนทนาก็ได้ให้กำลังใจกับทุกๆคน  และขออนุโมทนาในความดีที่ท่านทั้งหลายกระทำ  ซึ่งถือเป็นความดีงามอันยิ่งใหญ่อย่างหนึ่ง

     ย้อนกลับมามองที่ตัวเราเอง แล้วตั้งคำถามเสมองว่าเราเป็นลูกที่ดีพอหรือยัง  เราได้ดูแลหรือเสียสละเพื่อตอบแทนผู้ให้กำเนิดเราได้ดีแล้วเพียงใด .....