สวัสดี ทุก ๆคนที่ติดตามอ่าน เรื่องราวของลุงหนาน
ใจจริงจากใจก้นบึ้งใจน้อยๆ ของลุงหนาน อยากไปขอบคุณถึงบล็อกของทุกๆ คน และไปเยี่ยมยียนบล็อกของคนอื่นด้วยเช่นกัน แต่เนื่องจากเวลาน้อยเหลือเกินใน 1 วันจึงขออภัยทุกคน แต่ถ้าวันใดลุงหนานพอมีเวลา ก็จะไปเยี่ยมเยียน และให้กำลังใจทุกๆ คนถึงบล็อกเช่นกัน..
แฟนคลับของลุงหนาน เริ่มโวยวายว่าไม่เล่าต่อ ให้จบ ..แหมๆๆ ลุงหนานขอใช้เวอร์ชั่น “หนังไทย ช่อง7 หน่อยไม่ได้เหรอ” “น้ำเน่า แต่เร้าใจ” น่ะ เคยได้ยินมั๊ย
เข้าเรื่องเลยดีกว่านะ หลังจากที่ลุงหนานหาเจ้าของหมวกไม่เจอ ลุงหนานก็พา นางสาวหมวกใบมะพร้าวกลับบ้าน แหม่ รักแรกทั้งที ถึงบ้านปุ๊บ พาเข้าเรือนหอปั๊บ ฮั่นแน่! อย่าคิดมากหลากหลายไปเป็นอย่างอื่น
ลุงหนานแค่ค่อย ๆแกะ หมวกสานออกทีละนิดๆ แกะเข้าแกะออก หาที่มา ที่ไปของการสานแต่ละเส้น พยายามจดจำที่มาที่ไปของการสาน พยายามค่อยๆ แกะ แล้วจำให้ได้ แกะจนคิดว่าตัวเองจำได้แล้ว จึงเดินทางรอนแรมเร่ร่อนเข้าบ้านนั้นออกบ้านนี้ เจาะจงบ้านที่มี ญาติๆ ของนางสาวใบมะพร้าว เพื่อจัดการสู่ขอมาเลี้ยงดู เป็นเพื่อนกับนางสาวใบมะพร้าว
เห้อ เหมือนเดิมกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มลุงหนาน ก็ง่วงอีกแล้ว..เพื่อนพ้องลูกหลาน ลุงหนานขอตัวมาเล่าต่อวันจันทร์นะ เพราะพรุ่งนี้ ลุงหนานต้องพานางสาวใบมะพร้าวทั้งหลาย ไปโชว์ตัวที่ ถนนคนเดิน จังหวัดลำพูน
ส่วนเสาร์ – อาทิตย์ ก้อถนนคนเดินงัวลาย และ ถนนคนเดินท่าแพ...ใครอดใจไม่ไหว ก็แวะไปเยี่ยมเยียนลุงหนานก่อนได้นะครับ
ราตรีสวัสดิ์
ลุงหนาน หมวกสานใบมะพร้าว แห่งถนนคนเดิน
สวัสดีค่ะลุงหนาน
ตอนต่อไปถ้ายังไม่เล่าให้จบ จะปาด้วยลูกมะพร้าวค่ะ
แฟนคลับโวยวายแล้วเน้อลุงหนาน
บ้างก็จะ ตดตาม ( ตกสระอิ) อิ อิ น้องดอกคำปู้จู้...
บ้างก็จะปาด้วยลูกมะพร้าว อื้ยยยยน่ากลัวจัง!!!ป้าพธู