งานการศึกษาสายสามัญ
ความทุกข์อยากของเพื่อน ครูกศน.ที่ลงพื้นที่ตำบลที่รับผิดชอบบางพื้นที่อุปกรณ์ในการทำงานไม่มี( คอมพิวเตอร์) ต้องไปตามร้านคอมการทำงานดำเนินไปช้าไม่รู้ว่าจะได้รับความช่วยเหลืออุปกรณ์ลงตาม กศน.ตำบลเมื่อไหร่ ต้องช่วยเหลือตัวเอง
ความทุกข์อยากของเพื่อน ครูกศน.ที่ลงพื้นที่ตำบลที่รับผิดชอบบางพื้นที่อุปกรณ์ในการทำงานไม่มี( คอมพิวเตอร์) ต้องไปตามร้านคอมการทำงานดำเนินไปช้าไม่รู้ว่าจะได้รับความช่วยเหลืออุปกรณ์ลงตาม กศน.ตำบลเมื่อไหร่ ต้องช่วยเหลือตัวเอง
ชีวิตรันทดจริง ต้องไปทำงานที่ร้านคอมตอนดึก
ที่อำเภอไม่มีคอมให้ใช้เลยหรือไง หรือไปทำของเขาเสียหาย จนไม่มีใครให้ใช้
ที่รู้ๆ เขาเอาเงินไปเป็นเงินเดือน ครูศรช.ต้องเยอะ
และก็ได้จัดสรรลงตำบลก็มาก
แล้วถ้าได้คอมมาต้องรับผิดชอบด้วย ถ้าหายขึ้นมาใครรับผิดชอบ
กศน.ตำบล หลายแห่ง โจรชุมกว่ายุง ต้องอยู่เวรกลางคืน จะเอากันไหม
สมัยก่อนไม่มีคอมให้ใช้เขาก็ทำงานกันได้ดี ไม่มีปัญหาอะไร
สำนักกำลังพยายามหางบให้อยู่ ไม่ต้องกลัว
การขออะไรควรคิดให้รอบด้าน ทั้งข้อดีและข้อเสีย
ไม่ใช่จะเรียกร้องไปซะทุกอย่าง เหมือนเด็กไม่รู้จักโต
ฝากใว้ให้คิด
เป็นข้อมูลที่ดีครับ จะได้นำไปผลักดันในระดับนโยบายให้ต่อไป
เป็นอีกเรื่องที่น่าจะสนับสนุนนะครับ เกี่ยวกับอุปกรณ์คอมพิวเตอร์
การใช้งานบ่อยทำให้เกิดความชำนาญด้วยครับ
และยังเป็นช่องทางการเรียนรู้เพื่อนพัฒนาศักยภาพที่ดีอีกทางหนึ่งด้วยครับ ยังไงก็อดทนเอาไว้ อย่าเพิ่งท้อนะครับ เชื่อว่าต้องมีทางออกที่ดีแนๆครับ
จะให้เห็นใจดีไหมนี่
เห็นด้วยกับข้อความที่ ๒ ค่ะ
อย่างนี้ต้องแจก โน๊คบุ๊ค
ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านข้อความและให้กำลังใจครู ศรช. ค่ะ