ยามใดใจฉัน..มันอ่อนล้า คือเวลาที่ฉัน..นั้นอ่อนไหว โอบกอดตัวเอง...ไม่ต้องเกรงใจใคร ไม่เห็นเป็นไร....ก็แค่นี้ ..ไม่ว่าจะต้องเจอกับเรื่องใด.. ดีหรือร้าย..คงไม่อาจหลีกหนี ใจฉัน..ก็คงเหมือนเดิม..ทุกที ที่จะมี..ความเหงา..ดั่งเงากาย บนทางเดิน...ที่เคยล้มลงไป ทำให้ใครบางคน...หล่นหาย เหลือเพียงตัวเรา...ที่เปล่าดาย กับมากมาย..ความหมาย..ให้จดจำ ในวันนี้...มีลมหนาวพัดมา ในวันหน้า...ก็จะมีที่ฝนพร่ำ หมุนวน..มั่นคง..ดุจกงกรรม และตอกย้ำให้คนเหงา..ก้าวต่อไป ..ชีวิตยังต้องดำรงอยู่.. แม้ไม่รู้...จะต้องเดินไปถึงไหน แต่ก็ยังยิ้มอยู่...สู้ต่อไป โอบกอดความเหงาไว้....ไม่เศร้าเลย กิ่งไผ่...ใบหลิว
คนเหงา...ที่ใจกล้าแกร่ง
ไม่ท้ออ่อนแรงเข้มแข็งขืนไว้
ไม่ยอม...ทนเศร้าหม่นหมองร้องไห้
ถึงอยู่เดียวดายยืนหยัดก้าวเดิน
วันนี้...เหน็บหนาวเจ็บจนใจร้าว
กอดเพียงภาพเงาหลอกใจให้เพลิน
อยู่ไป...เพียงวันหวังสู้เผชิญ
บนหนทางเดินดำเนินต่อไป...และต่อไป
สวัสดีค่ะ
มูนแวะมาเยี่ยมค่ะ มาดึกอีกแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย บ่นๆ อิ อิ
แต่ก็ยังยิ้มอยู่...สู้ต่อไป
โอบกอดความเหงาไว้....ไม่เศร้าเลย
เหงาเพียงร่างกาย อย่าให้จิตใจเหงา ก็มีชัยไปแล้วเกินครึ่ง
เป็นตัวของตัวเองน้า.. เป็นกำลังใจให้ค่ะ..
มูนเองก็มีภาระกิจประจำวันไม่ค่อยว่างเลย
โชคดีที่ว่า งานในวันเวลาราชการ ได้เป็นตัวของตัวเอง
และสามารถใช้เวลาคิดเองได้เต็มที่ อีกทั้งไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง
ทำให้ได้ใช้ชีวิตที่เป็นธรรมชาติอย่างแท้จริง
ขอให้ พี่กิ่งไผ่.. มีความสุขกายสบายใจ เสมอๆ น้า..
...น้องมูนสไมด์...