น้ำตาแห่งความทุกข์ เหือดแห้ง เพราะถูกซับด้วยน้ำใจ ที่หลั่งไหลมา
วันที่ 31 ตุลาคม 2553 พวกเราทีมโรงพยาบาลศรีนครินทร์ ออกหน่วยที่ อ.เมืองยาง เป็นวันสุดท้าย  (ผอ. ที่โรงพยาบาลเมืองยาง จบจาก มข.)
ถนนสายนี้ อาทิตย์ก่อนน้ำยังไม่ท่วม อาทิตย์นี้น้ำล้นแล้ว

บางช่วงชาวนาเก็บเกี่ยวข้าวได้ทัน รอดพ้นจากการหมดตัว พลอยให้นก ได้อาศัยเก็บเกี่ยวเมล็ดข้าวเป็นอาหาร

ถึง อ. เมืองยาง รอการประสานงาน เห็นอาคารรูปทรงแปลก เข้าไปดู ถึงรู้ว่าเป็นส้วมลอยน้ำ      ที่วิทยาลัยเทคนิคมีนบุรี สร้างให้ชาวบ้าน ไว้ใช้ปลดทุกข์ เป็นการซับนำตาแห่งความทุกข์อีก อย่างหนึ่ง

หมู่บ้านที่เราเข้าไปนับว่าโชคดีที่น้ำไม่ท่วมบ้านและวัด ท่วมเฉพาะนาข้าว ชาวบ้านเลยได้อาศัยลานวัดเป็นลานตากข้าว  แต่น้ำก็ปริ่มๆ เกือบถึงเมรุเผาศพแล้ว

 เราเลยได้อาศัยศาลาวัดเป็นที่ตรวจโรค เป็นห้องยา

 เป็นที่ทำกิจกรรมแลกเปลี่ยนความทุกข์ ความสุข ซึ่งกันและกัน

 

เส้นทางระหว่างหมู่บ้าน ถูกตัดขาดจากกันด้วยสายน้ำ  แต่ไม่ได้ถูกตัดขาดจากกันด้วยสายน้ำใจที่เชื่อมโยง   กรุงเทพมหานคร มอบเรือ พร้อมคนขับ มาไว้บริการรับส่งชาวบ้าน ฟรี

ชาวบ้านรอเรือสัญจร ขึ้นเรือ  ลงเรือ มองไกลๆ หมือนผู้อพยพ

   

เด็ก ก็คือเด็ก  มีความสุขได้ทุกที่ พลอยให้ผู้ใหญ่รับรู้ถึงความสุข ที่ถึงแม้ว่าจะน้อยลง แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย

อีกหมู่บ้านหนึ่งที่เราไป หนูน้อยถูกก้างติดคอ คุณหมอพยายามคีบออกให้ โดยใช้อุปกรณ์ที่มีอยู่ท่ามกลาง การลุ้นช่วย ของทุกคน สุดท้ายไม่สามารถเอาออกได้ เพราะลึกเกินไป ต้องไปที่โรงพยาบาลเพื่อใช้เครื่องมือคีบออก

เขาบอกว่า เจอแล้ว ผีผ้าห่มตัวจริงบนรถ Ambulance ทายว่าใคร  แต่รับรองว่า ไม่ใช่เจ้าของบันทึกแน่ เพราะเป็นคนถ่ายเอง

ปิดท้ายด้วยภาพของกลุ่มที่ไปช่วยอีกหมู่บ้านหนึ่ง

  

ทุกคนต้องร่วมด้วยช่วยกัน เพื่อให้ไปถึงจุดหมาย

  

เพื่อประชาชนที่มารอรับบริการ

ขอทุกสิ่งที่เราได้ร่วมกันทำความดี ส่งผลให้ประเทศไทยผ่านพ้นภาวะวิกฤต ได้อย่างรวดเร็ว