GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

รางวัลจากการเขียนบันทึก น้ำใจไมตรีและบทกวีสดๆจากผู้ประพันธ์ กับความประทับใจในเสี้ยวนาทีหลังอาหารมื้อเที่ยง..

ช่วงบ่ายโมงวานนี้ (23 ก.ค.2549) ขณะที่นายบอนกำลังนั่งทานอาหารกลางวันมื้ออร่อย
กำลังทานลาบกับผัดขิง ก็มีโทรศัพท์โชว์เบอร์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฎขึ้น

เมื่อกดรับโทรศัพท์ ได้ยินเสียงนุ่มๆ ทุ้มๆของสุภาพสตรีท่านหนึ่ง ท่านส่งเสียงมาตามสายหลายประโยค แต่สัญญาณไม่ดี จนนายบอนต้องรีบเดินออกมาหาสัญญาณที่ชัดเจน

"นายบอนใช่ไหม ทำไมถึงบอน.."

สุภาพสตรีที่โทรมา มีน้ำเสียงนุ่มๆ ชัดเจน บอกว่า
โทรมาชื่นชมกับบันทึกต่างๆที่นายบอนเขียนในบล็อกที่ gotoknow นายบอนเลยกล่าวขอบคุณที่ให้เกียรติติชม

"ไม่ได้ตินะ ชมอย่างเดียว" ท่านอารมณ์ดีอีกด้วย..

คุยไปครู่หนึ่ง ในเวลาไม่ถึงนาที จนรู้สึกคุ้นเคย นายบอนจึงเรียนสอบถาม ชื่อของท่าน


" ถ้าบอกไป เดี๋ยวเธอจะตกเก้าอี้นะ เพราะเขียนอะไรตั้งเยอะ"

แล้วท่านก็เล่าให้ฟังว่า เคยเขียนงานชิ้นหนึ่ง เกี่ยวกับ ฮ่องฮี ที่กาฬสินธุ์ เรื่อง เดือนแรมที่ฮ่องฮี
   "เธอรู้จักมั้ยล่ะ ฮ่องฮีที่กาฬสินธุ์น่ะ คนกาฬสินธุ์ไม่ใช่เหรอ"

แสดงว่า ท่านมีความละเอียดรอบคอบมาก คลิกดูรายละเอียดข้อมูลของนายบอน เห็นเบอร์โทรศัพท์แล้วโทรมาทักทายทันที

  ถือว่า เป็นผู้ที่อ่านบันทึกใน gotoknow ท่านแรกที่ให้เกียรติสละเวลากดเบอร์โทรศัพท์มาทักทายนายบอน

นายบอนพยายามนึก แต่นึกยังไม่ออกในเวลานี้ว่าท่านคือใคร

ท่านได้กล่าวชื่นชมที่นายบอนเขียนบันทึกที่มีเนื้อหาที่ดี และประทับใจท่านมาก..


และเหนือความคาดหมาย ท่านสอบถามว่า ว่างไหม จะอ่านอะไรให้ฟัง

ท่านหยิบบทกวีที่ท่านแต่งมาอ่านกันสดๆให้ฟังทางโทรศัพท์

ผ่านไป 1 บท นายบอนต้องร้องอื้อหือ..


2 บท 3 บท ก็ยัง อื้อหือ ประทับใจ ในบทต่อๆมาจึงปล่อยให้ท่าน อ่านจนจบที่ท่านเขียน

"เป็นอย่างไรบ้าง?" ท่านถามมา
" ได้ฟังแล้ว มองเห็นภาพทันทีครับ  ไม่ทราบว่า บทกวีนี้เขียนไว้ที่ไหน จะได้เข้าไปอ่านอีกครั้ง"

"เขียนเสร็จแล้วจะโทรมาบอกนะ" แล้วท่านก็วางสายไปทันที

   ไม่น่าเชื่อว่า การเขียนบันทึกในแบบลูกทุ่งของนายบอน ซึ่งตอนแรกเริ่มที่เข้ามาเขียนใน gotoknow ก็ไม่ค่อยจะแน่ใจตัวเองนักว่า เหมาะสมหรือไม่ เพราะแตกต่างกับบันทึกที่หลายท่านเขียนอยู่

พยายามจะเขียนในแนวเดียวกับท่านอื่นๆ แต่เขียนไม่ได้

งั้นก็เขียนในแบบของตัวเองนี่แหละ ง่ายดี
คิดอะไรได้ ก็เขียนไปแบบนั้น ตามความเรียบง่ายของตัวเอง

ท่านสุภาพสตรี เจ้าของบทกวีที่โดนใจนายบอน ท่านถามคำถามแรกที่ได้ยืนว่า

"นายบอนใช่ไหม ทำไมถึงบอน.."

มัวแต่อึ้งกับน้ำเสียงของท่าน จึงยังไม่ได้ตอบคำถามของท่าน จึงหยิบมาตอบตตรงนี้เสียเลย

คำนี้ ที่ใช้เป็นนามแฝงในการเขียนบันทึก ดูง่ายๆ ไม่ธรรมดา และนายบอนมักจะย้ำเสมอ เวลาที่มีใครเรียกว่า อาจารย์บอน ย้ำว่า เป็นนายบอนธรรมดาๆนี่แหละ

เหตุผลที่ใช้นามแฝงว่า นายบอน

เพราะคำนี้ คุณพ่อ คุณแม่ ใช้เรียกนายบอน
ชื่อนายบอน ท่านก็ตั้งให้  นายบอนเป็นชื่อเล่น

สิ่งที่พ่อ แม่ตั้งให้ ย่อมเป็นสิ่งที่ประเสริฐนี่นา
แม้จะเป็นชื่อที่ดูธรรมดาสำหรับหลายคน แต่ไม่ธรรมดาแน่ๆสำหรับนายบอน

แม้แต่ในส่วนของประวัติของนายบอน ยังนำชื่อ-นามสกุล ของพ่อแม่ มาใส่ไว้
เพื่อเป็นสิริมงคลของบล็อกเล็กๆแห่งนี้ไว้ด้วย

เพราะถ้าไม่มีท่าน ก็ไม่มีนายบอนในวันนี้


. .  บันทึกนี้ เกิดจากเสี้ยวนาทีที่ท่านสุภาพสตรีโทรมาชมนายบอนตอนบ่ายโมงครับ


ถึงแม้ตอนนี้ นายบอนจะยังไม่ทราบว่า ท่านคือใคร  และท่านก็ยังไม่ได้บอก เพราะกล่าวไว้แล้วว่า "ถ้าเธอรู้ เดี๋ยวเธอจะตกเก้าอี้"

อันที่จริง ท่านโทรศัพท์มา
ก็มีเบอร์โทรของท่านปรากฏในมือถือของนายบอนอยู่แล้วล่ะครับ  09.....

ถึงแม้ว่า จะอยากทราบว่า ท่านคือใคร จนอยากจะโทรกลับไปตามเบอร์นั้น

.. เอ จะเหมาะสมหรือไม่
แล้วถ้าโทรไปแล้ว จะพูดว่าอะไรล่ะครับ

เนื่องจากท่านโทรมาชมบันทึกที่นายบอนเขียน

งั้นก็สื่อสารในสิ่งที่ท่านโทรมา ก็คือ เขียนบันทึกถึงท่าน คือ บันทึกชิ้นนี้นี่เองครับ
 เหมือนเขียนจดหมาย ที่ไม่รู้ว่า จะจ่าหน้าซองถึงใคร เพียงแค่รู้ว่า ท่านแวะเวียนมาเปิดดูบันทึกของนายบอน

จดหมายคงถึงผู้รับบ้าง
พยายามตั้งใจเขียน แต่ไม่รู้ว่า จะมีคุณค่าเพียงพอที่จะแทนคำขอบคุณสำหรับบทกวีที่ท่านอ่านให้ฟังได้หรือไม่


โดยปกติ นายบอนได้อ่านบทกวี ได้ยินการอ่านบทร้อยกรองสดๆของผู้แต่ง เช่น คมทวน คันธนู ก็ประทับใจมากพอแล้ว

แต่นี่ ผู้แต่ง มาอ่านบทกวีที่ท่านกำลังประพันธ์อยู่ ให้นายบอนฟังโดยเฉพาะ.....


ถือเป็นความพิเศษซึ่งไม่เคยได้รับมาก่อน ในช่วงเวลาเสี้ยวนาที ที่ลืมไม่ลง

ขอบคุณครับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 40557
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 2
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (2)

เรียนท่าน บอนFree

 บางอย่างก็ต้องรู้

 บางอย่างควรรู้

 บางอย่างอยู่เฉยๆดีกว่าครับ

ดีมากครับ อาจารย์  JJ  เพื่อนผมเขามีความตั้งใจที่จะทำงานแต่เพื่อนผมเขายังขาดประสบการณ์ครับ ให้โอกาสเพื่อนผมเขาแสดงฝีมือครับอาจารย์