ไอ้เล็กหรือเด็กชายเล็ก ก่อนนั้นอยู่กับแม่ไม่ไกลจากวัดท่าน้ำตื้นแห่งนี้

เห็นสมณะ-2

โสภณ เปียสนิท

...........................    

 

                      ไอ้เล็กหรือเด็กชายเล็กก่อนนั้น อยู่กับแม่ ไม่ไกลจากวัดท่าน้ำตื้นแห่งนี้ แต่สมัยนั้นไม่เจริญเหมือนสมัยนี้ เป็นป่าเป็นดงเงียบสงบ หลวงปู่รอดเดินธุดงค์มาปักกลดที่ป่าช้าเชิงเขาหลังวัดโน่น แม่พาเด็กชายเล็กไปถวายอาหาร หลังฉัน และให้พรเสร็จแล้ว ท่านเรียก “ไอ้หนู ชื่ออะไร” “ชื่อเล็กครับ” เด็กพนมมือตอบด้วยความเคารพ เพราะแม่สอนไว้ เวลาคุยกับพระต้องพนมมือด้วย

 

  ท่านมองหน้าอย่างพินิจ “ต่อไปเอ็งต้องบวช” ท่านพูดไปเรื่อย ขณะที่ยื่นขนมให้  ท่าทีท่านสำรวมสงบนิ่งน่านับถือ แววตาสดใส แม้ร่องรอยของความชราผุดพรายทั่วร่าง ท่านหยิบเศษกระดาษเล็กๆ ให้แล้วบอกว่า “เอาคาถาบังตาไป ท่องไว้ให้ได้ ใช้เมื่อจำเป็น” เด็กชายเล็กมองเห็นคาถาไม่กี่คำบนกระดาษ แปลกที่มันจำคาถานั้นได้ติดตา เพราะความศรัทธาที่มีต่อหลวงปู่รอด ทำให้จำท่านได้ดี แม้เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แม้คาถาบังตาของท่านเห็นครั้งเดียวก็จำได้จนปัจจุบัน

 

                        หลวงปู่รอดเป็นพระที่เป็นแบบอย่าง จนทำให้ท่านมีวันนี้ วันที่ได้บวชเป็นพระอย่างท่านบ้าง “วัดและพระ” จึงเป็นต้นแบบของสังคมไทยที่ต้องรักษาไว้ เคยถามท่านว่า “ทำไมต้องบวชพระ” ท่านตอบเรื่อยๆ ขณะล้างบาตรใบโต “ทำตามหน้าที่” “พระมีหน้าที่อะไรครับ หลวงปู่” “สืบทอดพระศาสนา และ เป็นตัวอย่างให้ชาวโลก” “ตัวอย่าง อย่างไร” “คนทำงานหาเลี้ยงปากท้อง พระทำงานทางจิต” “ทำงานทางจิตอย่างไร” เล็กสงสัยเลยถามไม่หยุด “ฝึกจิตให้หยุดนิ่ง” “เพื่ออะไรครับหลวงปู่” “ความทุกข์ส่วนมากมันมาทางใจ พอใจมันหยุดนิ่งมันก็รู้ทันความทุกข์” “แล้วเป็นอย่างไรครับ” “รู้ทันความทุกข์มันก็ไม่ทุกข์ซิวะ”

                     เขานั่งฟังแบบงงๆ ไม่เข้าใจสิ่งที่หลวงปู่พูดสอน “แสดงว่าชาวบ้านเขามีทุกข์กันมาก” “ข้อนั้นแน่นอน ฉันรู้ดี ไม่อย่างนั้นฉันไม่บวชพระหรอก” “ผมไม่เห็นทุกข์อะไรเลยหลวงปู่” ท่านมองหน้านิ่งๆ แล้วตอบเบาๆ “ปัญญายังไม่เกิดเว้ย ต่อไปเอ็งก็เห็น” “แสดงว่าพระมีประโยชน์ต่อชาวบ้าน” “มีซีวะ น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า” “อย่างไรครับ” “พระรับอาหารจากชาวบ้าน และให้ธรรมะหลักการดำเนินชีวิตตอบแทน” เล็กเห็นท่านหยุดจึงพูดต่อ “ชาวบ้านก็ให้อาหารพระและรับฟังเทศน์” ท่านหัวเราะ ที่เห็นเขามีปัญญาขึ้นมาบ้าง “ใช่ หลักธรรมคือยาแก้ทุกข์”