เมื่อไม่เคยปล่อยให้ตนเองได้ฝึกฝนหนทางสู่ปัญญา
แล้วมันจะมีปัญญามาจากไหน
วัน ๆ วุ่นอยู่แต่อิริยาบทแล้วก็สงสัย
แล้วก็คร่ำครวญ
อย่างนี้ไม่เรียกโง่ แล้วจะเรียกอะไรหนอ
เจอโจทย์ก็วิ่งหนี จะเอาดีแต่สบาย
ยามทุกข์มาก หาเหยื่อไม่ซ้ำราย
ความเสียหายเกิดแก่จิตที่คิดกลัว
คร่ำครวญว่าหนทางมันมืดมิด
จิตหนอจิต หนทางแสนสว่างสไสว
ที่มืดมิดเพราะดวงตาตนปิดไป
แล้วจะเห็นอะไรเมื่อใจมันปิดตัว
เปิดตา เปิดใจ ให้มองเห็น
ความทุกข์เข็ญคือหนทางพ้นความกลัว
อดทนไว้ เพราะใจเคยมืดมัว
จงฝึกตัว ฝึกตน พ้นทุกข์พลัน
ฟ้ามืดมิดเพราะปิดตา
ชอบบทธรรมะรำพึงแบบนี้ครับ น่าจะบันทึกไว้มากๆ แล้วพิมพ์รวมเล่มไว้สำหรับอ่านกัน ดีออก