24 ตุลาคม 53
ในโลกของข้อมูล ข่าวสาร ผู้คนต่างกระโดดเข้าหาเทคโนโลยี โทรศัพท์ มือถือที่กลายเป็นสมบัติพื้นฐานพื้นฐานที่นักเรียนนักศึกษาถือครองอยู่ กลับมาบ้านแม่ในครั้งนี้ ความเปลี่ยนแปลง ที่เกิดขึ้นมานาน แล้วเราเพิ่งสัมผัสตระหนักรู้ คือโทรศัพท์มือถือ เป็นสิ่งต้องห้ามพกพาไปโรงเรียน ในนักเรียนระดับมัธยมประจำอำเภอ แต่ขณะเดียวกันกับโรงเรียนมีรายได้หลายหมื่นบาทต่อเดือน ที่ยึดโทรศัพท์มือถือจากนักเรียนที่ฝ่าฝืนระเบียบและผู้ปกครองต้องมาไถ่คืน โทรศัพท์แต่ละเครื่องคุณสมบัติ พร้อม การส่งข้อความ การส่งสื่อ ไฟล์ภาพ ไฟล์เสียง การบันทึกเสียง บันทึกภาพเคลื่อนไหว ภาพนิ่ง รับส่งอีเมล์ เป็น พื้นฐานที่แต่ละเครื่อง และที่สำคัญมีไฟล์ข้อมูลที่ไม่เหมาะสม อยู่ในโทรศัพท์ของนักเรียนเหล่านั้นแทบทุกราย อีกสิ่งที่สำคัญที่เกิดขึ้นคือเครือข่ายผู้สูงอายุ ที่ไปฟังธรรมเทศนา ที่วัด ที่แม่ ไปร่วมฟังธรรมนั้น ผู้สูงวัยต่างคนต่างมีโทรศัพท์มือถือ ประจำตัว จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ ที่ไม่มีใช้สำหรับ ผู้สูงอายุ กับเด็กแรกเกิด จึงต้องตัดผู้สูงอายุออกไปเหลือเพียงเด็กแรกเกิดเท่านั้นเพราะผู้สูงวัยต่างมีโทรศัพท์มือถือใช้กันถ้วนหน้า และที่สำคัญที่พบ คือโทรศัพท์ที่แม่ใช้ แม่มีคำถามหนึ่งถามผมว่า โทรศัพท์มันมีตัวหนังสือ ถามว่าสามารถใช้อีเมล์ได้ จะใช้หรือไม่ใช้ เราจะกดอะไร ผมจึงต้องบอกว่าให้กดไม่ใช้ไปก่อน เป็นอันว่าแม้แต่โทรศัพท์มือถือ ที่แม่ใช้ก็สามารถรับส่ง อีเมล์ได้ ช่างเป็นเทคโนโลยี ที่แทรกเข้ามา แบบว่าหลายต่อหลายคนไม่รู้จักวิธีใช้ หรือสร้างประโยชน์ใดๆกับมันได้เลย ทั้งที่ จ่ายค่า ฮาร์ดแวร์ และซอฟท์แวร์ ตัวนั้นไปเต็มราคา แต่ ซอฟท์แวร์ ที่เราใช้ประโยชน์กับมันจริงๆ กลับมีเพียงน้อยนิดและไม่สร้างมูลค่าใดๆเลย
ปัญหาตัวหนึ่งที่ผมพบที่บ้านแม่ ที่ผมเองต้องมาอาศัยพักพิง สักระยะหนึ่งเพื่อปักหลักสร้างสรรค์งาน คือ ไม่มีระบบอินเตอร์เน็ต ให้บริการกับผมที่บ้าน ไม่เหมือนกับบ้านที่อาศัยอยู่ช่วงทำงาน ที่นั่น ห้าเม็ก ต่อวินาที เต็มเหยียดตลอดเวลา สิ่งที่ต้องค้นหาคือ ที่ไหนมีสัญญาณ ไวร์เลส ไปที่ร้านเน็ต เขาก็ต่อผ่านระบบแลน ไม่สะดวกสำหรับแล็บท็อปที่ผมพกพามา แวบขึ้นมาในหัวคือ สิ่งที่จะต้องไปคือโรงเรียนอนุบาลประจำอำเภอ ที่น้อง ลูกผู้น้องของแม่ผมสอนเด็กก่อนอนุบาลอยู่ เป็นไปดังคาด ที่นั่นมีสัญญาณ ไวร์เลส และ ปล่อยสัญญาณโดยไม่ต้องอาศัย รหัสเข้า ทำให้ผมได้ใช้อินเตอร์เน็ต ระยะหนึ่ง ปัญหาต่อมาคือในวันหยุดราชการไม่มีสัญญาณปล่อย สิ่งที่ต้องแก้ต่อไปก็คือต้องเคลื่อนตัวไปหา โครงข่ายใหม่ เทศบาลตำบลเป็นอีก แห่งที่ น่าจะมีและ ก็เป็นไปดังคาดเพียงแค่จอดหน้า ที่ทำการสัญญาณก็ต่อเชื่อมอย่าง รวดเร็ว
มาถึงบทส่งท้ายเนื้อในใจความหลักที่ต้องการสื่อสารคือ เมื่อเทคโนโลยี ก้าวไกลไปอย่างนี้ เด็กๆทุกคน มีทักษะ กดโทรศัพท์ได้รวดเร็วเกือบทุกฟังก์ชั่น นักศึกษาทุกคนมีโทรศัพท์มือถือใช้ หลายคน มี แลบ ท็อป เป็นของตัวเอง คำถามคือเราจะสร้างมูลค่าเพิ่ม ของการถือครองเทคโนโลยีเหล่านี้อย่างไร มีนักคิด นักปฏิบัติ หลายคนได้ทำมันอยู่อย่างเงียบๆ เพราะถือว่าคนไทย ทำอะไร แอบๆ ทำ ดังแล้วเดี๋ยวคนก็จะแห่แหนมาหาเอง เส้นทางการพัฒนาคนโดย ตัวใครตัวมันดังแล้วค่อยสนับสนุน เป็นหนทางที่จะทำให้ ประเทศไม่สามารถแข่งขันกับนานาประเทศได้ ความรู้เท่าทันเทคโนโลยี และปลดปล่อยทักษะด้วยอิสระแห่งการสร้างสรรค์ โดยมีกรอบทิศทางที่ชัดเจน จึงเป็นสิ่งท้าทาย ดังคำถามที่จะทิ้งท้ายให้กับนักเรียน นักศึกษา ว่าเราจะ สร้างธุรกิจของตนเองในโลกแห่งข่าวสารข้อมูลนี้อย่างไร คำถามใหญ่แต่เป็นอีกทางหนึ่งเท่านั้นที่จะทำให้เราเท่าทันอารยะ ประเทศที่เขาโลดแล่นไปกับเทคโนโลยีข้อมูลข่าวสารอย่างมีสติ
