ท่านเหลาจื๊อคือปราชญ์ผู้ซ่อนตน

        การดำเนินชีวิตแต่ละคนเป็นสิ่งที่น่าศึกษา  หนึ่งชีวิตเปรียบ

เหมือนหนังสือเล่ม  1  ส่วนเนื้อหาจะมีคุณค่าหรือไม่  ขึ้นอยู่กับ

การกระทำของผู้นั้น  และโลกนี้ก็คือโรงละคร  เราทุกคนก็เล่นไป

ตามบทบาทลีลาที่แตกต่างกันไป  เมื่อการแสดงจบลงนั้นแหละ

ความเป็นตัวตนของเราก็ปรากฎขึ้นมา  ถ้าผู้ใดแยกไม่ออก

ระหว่างการแสดงละครกับความเป็นตัวตนที่แท้จริงแล้ว  ปัญหา

ก็จะตามผู้นั้นไปในทุกที่ทุกแห่งที่เขาปรากฎตัวอยู่เปรียบเหมือน

เงาติดตามตัวเราไปอยู่อย่างนั้น

        แต่สำหรับผู้รู้จักการดำเนินชีวิตที่เพียงพอ  คือการพอใจ

แต่ในสิ่งที่ตนมีและยินดีแต่ในสิ่งที่ตนได้แล้ว  เขาคงนอน

ร้องเพลงสบายใจขี่อ้ายทุยเดินลุยท้องทุ่งมุ่งสู่ธรรมชาติ

เหมือนอย่างเหลาจื๊อ  ปราชญ์ผู้ซ่อนตนเป็นแน่แท้

หรือท่านละมีความเห็นเป็นอย่างไรครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ .