ถ้าไม่เห็นคนอื่น ก็อาจคิดว่าฉันสิแน่ ..เช่นฉันที่เป็นกบใต้กะลา

เมื่อช่วงเดือนที่ผ่านมา (กันยายน 53) เป็นเดือนที่รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจอยู่หน่อยนึงว่า สิ่งที่เราและเพื่อร่วมงานได้พยายามในการเดินบนเส้นทางการจัดการความรู้ในงานส่งเสริมการเกษตร สำเร็จไปขั้นหนึ่ง ได้รับเลือกเป็นตัวแทนระดับเขตภาคใต้ให้ไปนำเสนอผลงานในส่วนกลาง (เป็นผลงานขณะปฏิบัติงานอยู่ฝ่ายยุทธศาสตร์และสารสนเทศ สำนักงานเกษตรจังหวัดพัทลุง)

แต่เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปงานวันสถาปนากรม ฯ ที่กรุงเทพฯ เป็นการไปแบบไม่ได้มีบทบาทหน้าที่อะไร หรือต้องไปทำไม .. แต่รู้สึกว่า วันนี้ เป็นวันที่เราทุกคนควรเข้าไปร่วม หากมีโอกาส

มีการจัดนิทรรศการของเขต ทั้ง 6 เขต และของศูนย์ปฏิบัติการทั่วประเทศ

เขตภาคใต้ สงขลา จัดนิทรรศการแห้ง และสดของผลิตภัณฑ์จากวิสาหกิจชุมชน 14 จังหวัด ร่วมด้วยกับการสาธิตแปรรูปมังคุด ของสำนักงานเกษตรจังหวัดนครศรีธรรมราช และจัดนิทรรศการพร้อมทั้งฉายวีดิทัศน์วิสาหกิจชุมชนของสำนักงานเกษตรจังหวัดสตูล(กำลังรอรูปที่จะนำมาโชว์ อดใจรอก่อนนะคะ)

.....สิ่งที่พบ ที่เป็นบทเรียนในการทำงาน.... 

"เราคิดว่าเรา "ใช้ได้" แต่จริงๆ แล้ว เพื่อนนักส่งเสริม ฯ จังหวัดอื่นๆ เขาเดินไปอีกจุดหนึ่งแล้วก็ได้"

การเปิดหูเปิดตา เพื่อเห็นความเป็นไปและความเปลี่ยนแปลง ยอมรับกับการเปลี่ยนแปลง และพยายามปรับตัวเพื่อก้าวให้ทัน เป็นสิ่งสำคัญ  

แต่...หากเรานั่งอยู่แต่ในจังหวัดตัวเอง อาจไปดูงานบ้าง แต่เป็นการพาเกษตรกรไปดูงาน แล้วเราไปนั่งดูเกษตรกร (จัดการอำนวยความสะดวก) เราคงได้อะไรๆ กลับไม่มากมาย นัก

.....สิ่งที่คิดต่อจากสิ่งที่พบเห็น.....

การพัฒนาเจ้าหน้าที่ของเรา ขั้นแรกที่ควรทำ คือการผลักดันให้เจ้าหน้าที่ได้เปิดหูเปิดตา กับความเป็นไปและความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนนักส่งเสริม ฯ ด้วยกัน เพื่อให้เกิดความ "อยากทำ" "อยากทำได้" "อยากเป็น" ฯลฯ

เมื่อเกิดความอยาก ขึ้นมาด้วยตัวเอง ทีนี้ หากมีการ "ป้อน" ก็จะมีการ "กิน" อย่างเต็มใจ ไม่คายทิ้ง หรือ อมเมี่ยงไว้ที่กระพุ้งแก้ม

ที่สำคัญคือ ระดับผู้บริหารควรเปิดโอกาสให้กับผู้สนใจ ได้ไปเยี่ยมชมงานต่างๆ ที่กรมจัดขึ้นประจำปี  เพื่อให้ "เห็น" และกระตุ้นต่อม "อยาก" ...อย่าปิดหูปิดตา อย่ามีคำถามว่า มาทำไป หรือไปทำไม