"พ่อจ๋า..หนูรักพ่อจังเลย”
พ่อจ๋า..พ่อสัญญากับหนูว่า จะพาหนูไปดูหนัง..ไปดูลำพังกันสองคน
หนูไม่แคร์หรอกว่าจะเป็นหนังเรื่องอะไร หรือใครแสดง ขอเพียงแค่ให้หนูได้อยู่ใกล้พ่อ จูงมือพ่อ ขี่คอพ่อ และได้กอดพ่อก็พอแล้ว
พ่อจ๋า.. พ่อบอกว่าครอบครัวเรายากจน พ่อจำเป็นต้องเดินทางไกลเพื่อไปหางานทำ พ่อจากหนูไปเมื่อหนูอายุ 7 ขวบ
หนูจะรอพ่อกลับมาเพื่อพาหนูไปดูหนัง..ไปดูลำพังกันสองคน
พ่อจากหนูไปทำงานแดนไกลที่อเมริกา เป็นคนงานในร้านอาหารไทย พ่อได้ค่าจ้างวันละ 40 ดอลล่าร์กับการ ทำงาน 12 ชั่วโมง
แรกๆ.. พ่อเขียนจดหมายมาหาหนู ว่า..พ่อเหนื่อย สายตัวแทบขาด พ่อบอกว่า..พ่อร้องไห้ทุกวัน ร้องไห้เพราะคิดถึงหนู คิดถึงทุกคนที่เมืองไทย เมื่อกลับบ้าน..
บ้านที่ไม่ใช่บ้าน มันเหมือนกับโรงศพเล็กๆ ที่เจ้าของบ้านแบ่งให้ซุกหัวนอน
พ่อจ๋า หนูคิดถึงพ่อ อยากจะอยู่ใกล้ๆพ่อ อยากจะสูดดมไออุ่นจากอกพ่อ
พ่อจ๋า.. เมื่อไร พ่อจะกลับมา..เพื่อพาหนูไปดูหนังกันลำพังสองคน
หนูไม่แคร์หรอกว่าจะเป็นหนังเรื่องอะไร หรือใครแสดง ขอเพียงแค่ให้หนูได้อยู่ใกล้พ่อ จูงมือพ่อ ขี่คอพ่อ และได้กอดพ่อก็พอแล้ว
..
พ่อจ๋า.. พ่อบอกว่า เงินทุกบาททุกสตางค์เมื่อหักค่าเช่าบ้านแล้ว พ่อส่งให้กับแม่ทุกเดือนไม่เคยขาด พ่อทนกิน มาม่าต้ม เป็นอาหารทุกวัน เพื่อจะได้มีเงินมาให้แม่และหนูใช้เยอะๆ
พ่อจ๋า..เมื่อไรพ่อจะกลับมาหาหนู พาหนูไปดูหนังด้วยกัน ลำพังเพียงสองคน..
..
พ่อจ๋า..ตอนนี้หนูอายุ 17 แล้ว หนูยังคิดถึงพ่อทุกวัน
เมื่อไรพ่อจะกลับมาพาหนูไปดูหนัง..
..
พ่อจ๋า..พ่อกลับมาบ้านแล้ว.. หนูเห็นพ่อแอบยืนร้องไห้อยู่คนเดียว
พ่อจ๋า..หนูกอดขาพ่อไว้แน่น ร้องตะโกนเรียกพ่อ แต่..ทำไมพ่อจึงยืนนิ่งเฉย..ไม่ตอบหนู
หนูร้องเรียกพ่อเสียงดัง ทวงสัญญาที่พ่อให้กับหนูว่าจะพาหนูไปดูหนัง..แต่..พ่อกลับยืนเฉยไม่ตอบหนู
พ่อจ๋า.. หนูเห็นพ่อยืนร้องไห้อยู่คนเดียว น้ำตาอาบสองแก้มที่เต็มไปด้วยรอยกร้านเกรียมจากการทำงาน งานที่พ่อบอกว่ามันเหมือนกับการติดคุกทั้งเป็น
พ่อจ๋า..พ่อกลับมาหาหนูแล้ว ต่อไปนี้..เราจะได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว
พ่อสัญญากับหนูว่าจะพาหนูไปดูหนังกันลำพังเพียงสองคน
ตอนนี้หนูอายุ 17 แล้ว 10 ปีแห่งความทรมานที่รอการกลับมาเห็นหน้าพ่อ
หน้าพ่อที่มีแต่ริ้วรอยของตีนกากับความเศร้า ฝ่ามือพ่อหยาบกระด้างจากด้ามตะหลิว พ่อเปลี่ยนไปมาก..
แต่.. ทำไม พ่อถึงร้องไห้เมื่อเห็นหน้าหนู
..
พ่อจ๋า หนูกอดขาพ่อไว้แน่น แต่ใยพ่อถึงเมินเฉยไม่มองหน้าหนู
10 ปี ที่เราพรากจากกัน มันช่างทรมานเหลือเกิน..พ่อจ๋า
หนูร้องไห้.. พ่อร้องไห้..เรา 2 คนร้องไห้
และแล้ว..ความทรงจำของหนูก็ดับวูบลง..
( พ่อแอบยืนร้องไห้ อยู่คนเดียว หน้าโรงศพลูกชาย ที่พ่อจากไปนานถึง 10 ปีเพื่อไปทำงานที่อเมริกา ไปทำงานเพื่อหวังว่า..สักวันหนึ่งจะได้พาครอบครัวและลูกไปอยู่ด้วยกันที่นั่นเป็นครอบครัว อย่างมีความสุข แต่..วันนี้..พ่อ.. ไม่มีไม่มีโอกาสพาลูกไปดูหนัง..อีกแล้ว..)
ลงครั้งแรกใน MT Los Angeles California พฤศจิกายน 2009
