เคยไหม....
ที่คนที่เราไว้ใจหักหลังเรา..ไม่เคยเห็นคุณค่าเห็นความดีที่เราทำ..แถมยังสร้างเรื่อง(ป้ายสี)ให้เราเสียหายอีก..แต่เราโกรธเขาไม่ลง..แปลกดีนะ
แค่คำว่า..ขอโทษ..คำเดียว.. มันทำให้คำว่าโกรธ เสียใจ น้อยใจ หายไปไหนหมดก็ไม่รู้..ทั้งๆท่ต้งใจไว้ว่าจะไม่ขอข้องเกี่ยวกับคนๆนี้อีกแล้ว..แต่พอเขาขอความช่วยเหลือก็อดไม่ได้ที่จะต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเขาอีก..จนบางครั้งก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองเป็นคนดี..หรือโง่..กันแน่..
ถือว่าเป็นเรื่องของอารมณ์นะครับ อารมณ์ของคนปกติเป็นเช่นนั้น ลำเอียงเพราะรัก เพราะโกรธ เพราะกลัว และเพราะหลงครับ แต่ทางที่ดีต้องพยายามไม่ตามอารมณ์
สวัสดีค่ะ...
ขอบพระคุณ..คุณอาโสภณ..สำหรับข้อคิดดีๆที่ช่วยเตือนสติ..จะเก็บไปคิดสะกิดตัวเองพยายามไม่ให้อารมณ์เป็นใหญ่อีกค่ะ..
สวัสดีค่ะ เขาว่า...การให้อภัยเป็นสิ่งดี ... แต่อย่าให้เหตุการณ์แบบเดิมถึง ครั้งที่ 3
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ...
ขอบคุณ
คุณครูเอมากนะคะ..ก็ตั้งใจอยู่เหมือนกันว่าจะเลิกเป็นคนใจอ่อนเสียที..ขอกำลังใจด้วยนะคะ...ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ
อ่านบันทึกนี้แล้วโดนใจมากเลย "แต่หากว่าเราให้อภัยสิ่งที่เขาทำผิดซ้ำๆ อยู่เรื่อยไป" พอเรื่องมันผ่านไปเขาก็ยังคงจะทำผิดเหมือนเดิม โดยไม่ได้คิดสำนึกอะไรทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นบางครั้ง....
"เราก็จำเป็นจะต้องโกรธบ้าง ในสิ่งที่มันไม่ไหวจริงๆ "
เพื่อให้เขาได้สำนึกในสิ่งที่ทำลงไปบ้าง และให้เขาได้แก้การแก้ไขการกระทำของตนเองให้ดีขึ้นกว่าเดิมค่ะ
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลย ยังคิดถึงเหมือนเดิมน่ะค่ะ ยังไงก็ดูแลสุขภาพด้วย
น้องออน.........