เขียนบทความนี้เพื่อสร้างสรรค์ ครับ จะชี้ประเด็นที่เป็นจุดอ่อนเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันครับ
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี สถานที่นี้มีพื้นที่กว้าง มีผู้คนมากมายผ่านเข้าออก ที่สำคัญเป็นสถาบัน "อกแตก" เพราะมีถนนสาธารณะตัดผ่านกลาง แม้มีประตูหน้า-หลัง แต่สถาบันแห่งนี้ก็ไม่มีสิทธิปิดประตู เพราะถนนที่ผ่านประตูหน้าหลังนั้นเป็นทางสาธารณะ เคยเป็นเรื่องเป็นราวร้องเรียนกันเรื่องปิดประตูในยามวิกาลที่ประตูหน้าประตูหลังดังกล่าวบนถนนเส้นนี้ ท้ายที่สุดมหาวิทยาลัยก็ต้องเปิด
ถนนและการจราจรภายใน ได้รับการออกแบบและบำรุงรักษาโดยมหาวิทยาลัย ซึ่งมีหลายจุดที่การใช้ถนนและการสัญจรไม่เป็นไปตามธรรมชาติที่สำคัญคือไม่ได้คำนึงถึงความปลอดภัยเท่าที่ควร ทำให้เกิดปัญหาอุบัติเหตุภายในมหาวิทยาลัยบ่อยมาก
ทั้งๆ ที่ภายในมหาวิทยาลัยมีการควบคุมวินัยจราจรมากกว่าในเมืองเสียอีก มีกิจกรรมต่างๆ มากมาย ที่น่าจะส่งเสริมความราบรื่นในการสัญจร เช่น การเข้มงวดให้สวมหมวกนิรภัย หากเข้ามาภายในมหาวิทยาลัยโดยไม่สวมหมวกนิรภัย ก็จะไม่อนุญาต เป็นต้น
แต่ปัญหาที่ไม่ได้รับการวางแผนให้ดีและแก้ไขให้ถูกต้อง ก็คือเรื่องวิศวกรรมจราจร มีหลายจุดที่การออกแบบเส้นทางและสิ่งอำนวยความสะดวกไม่ถูกต้อง เช่น
1) ประตูทางเข้า-ออก ไม่มีช่องทางเดินเท้า เวลาคนเดินเข้า-ออก จะต้องลงไปเดินเสี่ยงตายบนเส้นทางรถยนต์
2) ไม่มีทางเดินเท้าบนถนนหลายสาย อย่าว่าแต่จะสร้างทางจักรยานเลยครับ ที่มีทางเดินเท้าบางส่วนก็ไม่ต่อเนื่อง ที่พยามออกแบบให้เป็นทางเท้าดันมีสิ่งกีดขวามงมากั้นให้เดินไม่สะดวก
3) ทางเลี้ยวทางแยกคับแคบเลี้ยวไม่ได้ ตกหลุมตกร่อง
4) การระบายน้ำไม่ดี หน้าฝนน้ำไม่สามารถไหลออกได้เอง ต้องให้แดดออกและน้ำจึงจะระเหยไปเอง ซึ่งใช้เวลา 2-3 วันกว่าจะแห้ง
5) สิ่งก่อสร้างชิดถนนเกินไป ทำให้ถนนที่แคบอยู่แล้ว แคบลงไปอีก เช่น ทางเดินเท้ามีหลังคาด้านตรงข้ามโรงอาหารลานอิฐ
6) การเดินรถทางเดียวบังคับการไหลเวียนไม่เป็นธรรมชาติ เช่น การบังคับให้รถเลี้ยวขวาได้ ห้ามรถเลี้ยวซ้ายบริเวณโรงเรียนอนุบาลสาธิต
7) ที่จอดรถออกแบบไว้สำหรับจอดรถยนต์ ที่รถยนต์ไม่เคยได้จอด เพราะปล่อยให้จักรยานยนต์เข้าจอดเต็มไปหมด
8) ลานจอดรถไม่เพียงพอ รถหลายคันต้องจอดในสนามหญ้า
