เมื่อพระนางปชาบดีโคตมีได้ทอดพระเนตรเห็นความอัศจรรย์ ที่บังเกิดขึ้นต่อหน้าของพระนางแล้ว ความเศร้าโศกเสียใจที่เคยมีก็พลันมลายหายสูญไปจนหมดสิ้น
พระนางประชาบดีโคตมียิ่งทรงปลื้มปีติในมหาทานบารมีในครั้งนี้อย่างสุดประมาณ เมื่อได้ทรงสดับตรับฟังพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงประทานพุทธพยากรณ์แก่ท่านอชิตภิกษุว่า...จักได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์สุดท้ายของภัทรกัปนี้
ท่านอชิตภิกษุ...เมื่อได้รับพุทธพยากรณ์ในความเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจากพระบรมศาสดาแล้ว ความปลื้มปีติโสมนัสอย่างหาที่สุดมิได้ ก็พลันบังเกิดขึ้นอยู่ภายในใจของท่านในทันที ปานประหนึ่งว่า...ท่านจะได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าภายในวันพรุ่งนี้
อีกทั้ง ไม่เพียงแต่ท่านอชิตภิกษุเท่านั้นที่บังเกิดความปลื้มปีติใจ เหล่าเทวดาและมหาชนทั้งหลายที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น ต่างก็พลอยเกิดความปลื้มปีติยินดีที่ได้เห็น...ว่าที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคต ด้วยตาของตัวเอง พร้อมกันนั้น มหาชนทั้งหลายต่างก็ได้ประคองอัญชลีแล้วตั้งความปรารถนาคล้ายๆกันว่า “ถ้าหากเราไม่ได้บรรลุธรรมในยุคของพระสมณโคดมสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ก็ขอให้เราได้ไปบรรลุธรรมในยุคที่พระอชิตภิกษุรูปนี้ได้มาตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยเถิด”
