เช้าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ที่น่าสนใจ เพราะได้ฟังข้อมูลจากคนใกล้ชิด บอกว่า สัปดาห์ก่อนเธอไปพบ อ.เกษม วัฒนชัย ที่สนามบินสุวรรณภูมิ ทั้ง ๆ ที่ท่านรีบเมื่อเดินผ่านกันเห็นหน้าลูกศิษย์ซึ่งเคยสอนเมื่อปี ๒๕๒๔ ท่านจำได้ทักทายเป็นกันเอง
เรื่องราวแบบนี้เลยบอกกับเธอไปว่า ก่อนหน้าเคยเล่าเรื่องพี่ชาย ลูกชายคุณลุงให้ อ.เกษม วัฒนชัย ได้ทราบว่า เราเป็นน้องของพี่จำนง ผลบุญ ท่านบอกว่าจำได้เพราะอยู่หอพักเดียวกับ ท่านเป็นชาวพิจิตร ส่วนสายผมไปจากกำแพงเพชร ต่างเป็นนักเรียนทุนฟูลไบด์ไปเรียนที่ รร.ปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย เชียงใหม่
การที่คนเรารู้จักทักทายกันนั้นเป็นเรื่องดี เราสังเกตดูว่าสังคมในชนบทส่วนใหญ่เท่าที่เห็นมีการทักทายกันดี เช่น ทักทายว่า ไปไหนมา กินข้าวกับอะไร สบายดีนะ เมื่อมีโอกาสไปในเมืองกรุง ไปหลายที่หลายแห่ง เห็นว่าผู้คนเมืองไทยไม่รู้จะทักทายกันอย่างไร ด้วยถ้อยคำอะไร อีกอย่างเท่าที่เห็นขณะนี้ มักเอาเวลาไปโทรศัพท์หรือดูโทรทัศน์ สนใจสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ แม้แต่ลูก ๆ หลาน ๆ คนใกล้ชิดดูเหมือนจะไม่ค่อยมีบรรยากาศการทักทายกันดี ควรทบทวนปรับปรุงแก้ไขเพื่อให้บรรยากาศดีและเป็นกันเอง
