คนดีแบบนี้ยังมีด้วยหรือ….???
ท่านเคยลืมสิ่งของไว้ในที่สาธารณะพลุกพล่านแล้วไม่สามารถกลับไปเอาคืนได้บ้างไหม ถ้าเคยท่านจะรู้สึกอย่างไร เสียดาย โทษตัวเอง วุ่นวายใจ นึกทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถามคนใกล้เคียงทุกคน รู้สึกหมดหวัง พยายามตัดใจ และหดหู่ใจ สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับผมเป็นลำดับไปจนได้รับข่าวว่ามีคนเก็บสิ่งของนั้นได้แล้วส่งคืนมาให้ ท่านคือ คุณประยงค์ หวังกุลกลาง จากเสาไห้ สระบุรี ขอขอบคุณท่านเป็นอย่างมาก
เหตุก็คือเมื่อวันที่ 27 กันยายน 2553 ผมเดินทางกลับจากดูงานที่วังน้ำเขียวโดยรถตู้ ผ่านมาทางปากช่องรถแวะเติมน้ำมันที่ปั๊ม
ผมกับทุกคนลงจากรถลงยืดเส้นยืดสาย ผมเข้าห้องน้ำวางกระเป๋าสะพายที่สะพายมาตั้งแต่เช้า แล้วลืมทิ้งไว้ ออกมารูปสึกโล่งๆสบายตัวดี แต่ไม่นึกว่าเพราะอะไร
กลับถึงจุดหมายแบ่งสัมภาระแยกย้ายกับคณะเดินทางจึงรู้ว่ากระเป๋าหายไปหนึ่งใบ ใจหายครับ “กระเป๋าสะพายตลอดเวลา แล้วไปถอดออกตอนไหน”
ถามใครก็ไม่มีคนเห็น ทุกคนช่วยกันถามหา เมื่อลำดับเหตุการณ์จึงคาดว่าน่าจะลืมไว้ที่ปั๊มน้ำมัน บางคนจึงปลอบใจว่า “ทำใจเถอะถ้าเป็นที่นั้นไม่ได้กลับคืนแน่นอน” รุ่งขึ้นอีกหนึ่งวันน้องสาวโทรมาบอกว่า “พี่มีคนติดต่อมาว่าเก็บของได้” เหมือนเสียงสวรรค์ครับ ไม่น่าเชื่อ โล่งอก ดีใจ สบายใจ ยิ้มได้ทั้งวัน
คุณประยงค์ มีความตั้งใจคืนกระเป๋าให้อย่างมาก เพราะไม่สามารถติดต่อผมได้ แต่มีการ์ดงานแต่งน้องสาวอยู่หนึ่งใบจึงติดต่อไปถามหาเจ้าของกระเป๋า แล้วท่านก็ส่งไปรษณีย์มาให้
คนดีแบบนี้ยังมีด้วยหรือ….???? ( ถามตัวเอง ) คุณประยงค์ท่านจะไม่ได้รับแค่คำขอบคุณ จากผม การปฏิบัติของท่านจะเป็นแบบอย่างให้ผมยึดถือปฏิบัติต่อคนอื่นๆต่อไป เพราะผมรู้แล้วว่าของหายเจ้าของรู้สึกอย่างไร การพบคนดีมีความรู้สึกอย่างไร สังคมมีคนดีจะน่าอยู่มากแค่ไหน จึงนำเรื่องราวมาบันทึกไว้เผื่อว่ามีคนอ่าน จะได้เป็นสังคมแห่งการเรียนรู้ร่วมกัน
ขวัญชัย
ภูมืใจที่ได้รู้จัก
เรื่องที่แสดงของหายน่าชื่นชมมาก