เณรน้อยมองเห็นช่องทางตามคำลุง "ยังดีที่มีหลักให้เกาะ"

มีความสันโดษ-4

โสภณ เปียสนิท

...........................    

 

                เณรน้อยมองเห็นช่องทางตามคำลุง “ยังดีที่มีหลักให้เกาะ” ลุงมองฝ่าเปลวแดดไปที่กุฏิเจ้าอาวาสข้างต้นมะขามยักษ์อายุนับร้อยปี “พระสอนว่า การพัฒนาสังคมต้องพัฒนาสันโดษ และความพยายาม” “สันโดษจำเป็นมากหรือลุง” “มากที่สุด เพราะคนมักจะไม่สันโดษในเรื่อง อำนาจวาสนา ทรัพย์สมบัติ อาหาร กามคุณ ในที่สุดก็แย่งชิงกัน ทำร้ายกัน ฆ่ากัน” “ไม่สันโดษเป็นสาเหตุแห่งทุกข์” “ใช่แล้วเณร ยิ่งมียิ่งทุกข์ ยิ่งพอยิ่งสุข” “ชาวบ้าน กับชาววัดสุขไม่เหมือนกัน”

                เณรพูดยิ้มๆ “ใช่ เบื้องต้นแยกกัน ตอนหลังจึงรวมกัน” “ยังไงลุง ไม่เข้าใจ” “สุขเกิดจากวัตถุภายนอก เรียกสามิสสุข นี่แบบชาวบ้าน แสวงหา เพื่อนำมารักษา ถูกขัดขวางก็อาฆาตพยาบาทจองเวร และสุขที่เกิดจากภายใน เรียกว่านิรามิสสุข นี่แบบชาววัด เกิดจากความพอใจ เพราะใจมีความสะอาด สงบ เสรี สว่างไสว สมบูรณ์ เป็นสุขแท้เพราะความสันโดษ” “แล้วรวมกันอย่างไร” “สุขแบบชาวบ้านเป็นสุขเทียม ในที่สุดต้องหันมาสุขแบบชาววัดจนได้”

                เณรไตร่ตรองยิ่งเห็นตาม นึกขอบคุณพระศาสนา ขอบคุณผู้รักษาพระศาสนาไว้สืบทอดมาถึงตน ลุงคล้าเห็นเณรนิ่งคิดจึงกล่าวต่อ “คนจนในโลกนี้มีสองคน คนหนึ่งจนเพราะไม่มีทรัพย์ และคนจนเพราะไม่รู้จักพอ” “คนจนแบบที่2 ที่ต้องสันโดษ” “จริงเณร สันโดษคือคุณธรรมที่ทำให้คนเลิกเบียดเบียนกัน พระสอนว่า ความสันโดษเป็นยอดทรัพย์ สันตุฏฐีปรมัง ธะนัง” “ผมอยากฝึกสันโดษ ผมต้องทำอย่างไร” “ไม่ยากหรอก เณร ก็แค่ คิดถึงความแก่ เจ็บ ตายไว้เสมอ บริโภคอาหารแต่พอเพียง รักษาศีลเสมอ ทำสมาธิเสมอ” “ลุงทำสมาธิด้วยหรือ” “ผมทำแบบง่ายๆ” “ผมอยากทำบ้าง” เณรอยากฝึกสมาธิ “ระหว่างทำงานผมสวดมนต์ไปด้วย” “ตลอดเวลาหรือ” “ก็ว่าไปเรื่อย” “ผลเป็นอย่างไร” “สวดมากเข้าจิตมันก็สงบนิ่ง เบาสบายมีความสุข ปัญญาดี ความจำดี”

              เณรสุภัทร จำคำพูดของลุงขึ้นใจ ดีใจที่ได้รู้เคล็ดลับความสำเร็จของชีวิตแบบลุง ซึ่งเขานำมาใช้อย่างจริงจัง เขาสวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็นครั้งละกว่าชั่วโมง นั่งสมาธิอีกครั้งละครึ่งชั่วโมง แม้แรกๆ ฝืนใจทำ แต่นานเข้ากลายเป็นความเคยชิน เขาเชื่อมั่นว่า การสวดมนต์ภาวนาพาชีวิตของเขาสู่ความสำเร็จเช่นวันนี้

 

 

 

                             ผผผ