ร่างพระราชบัญญัติปกครองส่วนท้องถิ่น (ฉบับสถาบันกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน สูญพันธ์)

เสียงสะท้อนเสียงนี้ไม่ได้สะท้อนเพื่อตัวเอง เพราะไม่ยึดติดกับตำแหน่งมีกำลัง มีโอกาส รีบๆทำงาน เพื่อชาติ แข่งกับเวลาเดี๋ยวก็แก่เกินงาน แต่เป็นห่วงเรื่องแนวคิด การปกครองบ้านเมืองที่เอาอย่างต่างประเทศ มากไปหรือปล่าว เร็วไปหรือปล่าว ไทยแลนด์ น๊ะครับ

เรื่องการกระจายอำนาจในมุมมองของผู้นำรากหญ้าคนหนึ่งที่เจอจากประสบการณ์ด้วยตัวเองและคนอื่นก็เจอเหมือนกัน ลองมาดูซิว่าควรจะเอาอยา่งไหนหรือเอาไว้ทั้งคู่ 

ข้อดี:การบริหารท้องถิ่นทำให้ผู้คนในท้องถิ่นมีการพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ให้ดีขึ้นกว่าเดิมการบริหารต่างๆในท้องถิ่นสามารถทำได้โดยท้องถิ่นเอง ไม่ต้องรอส่วนกลางมาจัดดำเนินการให้ คนในท้องถิ่นจะมีโอกาสที่จะพัฒนาคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ของตนเองได้โดยการริเริ่มที่ท้องถิ่น ผู้บริหารท้องถิ่นซึ่งเป็นคนในท้องถิ่นเอง ย่อมมีความรัก ความผูกพันกับท้องถิ่นของตน ต้องการที่จะทำให้ท้องถิ่นของตนเจริญก้าวหน้า ผู้คนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี จึงมักทุ่มเทพลังกายพลังใจและสติปัญญาเพื่อพัฒนาท้องถิ่นของตนเองอย่างเต็มกำลัง

-นี่เป็นความฝันของนักวิชาการ นักการเมือง ถ้าผู้บริหารท้องถิ่นทำได้ก็เหมือนฝันที่เป็นจริง

ข้อเสีย:การกระจายอำนาจจากส่วนกลางมาที่ท้องถิ่นหมดทุกเรื่องเลยกลายเป็น กระจุก

        :ท้องถิ่นใช้เงินในการบริหาร ใช้เงินพัฒนา 

 ที่ไหนมีงบเยอะ ก็สร้างๆ ทุบๆ อยู่กับโครงสร้างพื้นฐาน

 ที่ไหนงบประมาณน้อย ก็สร้างแต่โครงสร้างพื้นฐาน 

 ปัญหาทุกข์สุข ปัญหายาเสพติด ปัญหาผู้มีอิทธิพล ป่าไม้ ความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน ความมั่นคง และที่สำคัญ ความสามมัคคี จะทำไม่ได้ 

เหตผล:1.ขาดความใกล้ชิด 2.กลัวอิทธิพล มีผลกระทบคะแนนเสียง 3.การใช้เงินอย่างเดียว ไม่ได้ใจ

ปัญหา:สภาพพื้นที่ไม่เหมือนกัน ศักยภาพผู้นำ/บุคลากร/ความเชื่อถือ

ควรจะมีท้องที่และท้องถิ่นควบคู่กันไป ไม่จำเป็นต้องกระจุก