มนุษย์เราก็แปลกดี ถ้าลงไม่ถึงใจ รู้แค่ไหนก็ไม่มีสน ใจหนูนี่แปลกมาก ๆ เรื่องไหนที่ลงใจ ก็ไม่มีสงสัยอีก
“เหมือนใจมันลงกับครู ไม่มีสงสัย รักและบูชาประหนึ่งแก้วตาดวงใจ”
เพียงแค่ท่านเอ่ย ใจก็โอเค ตั้งแต่ท่านยังไม่อ้าปาก
ปัญญาหนูยังไม่ถึงพร้อมที่จะทราบได้ว่า
“สิ่งใด เหมาะกับธาตุขันธ์ของครู หรือสิ่งใดคือ สิ่งที่ท่านต้องการเท่านั้น”
การเอ่ยปากจากท่านจึงยังจำเป็นอยู่ เพราะหนูยังเป็นผู้โง่
หากเมื่อใดที่ปัญญาถึงพร้อม มีตาพอที่จะเห็นได้ ว่า
สิ่งใด ที่ควรค่ากับท่าน
ใจนี้หาได้รีรอจะทำไม่
ณ ห้วงหนึ่งของความรู้สึกที่ระลึกถึงครู
*** เป็นบันทึกที่ทำให้นึกรักอาชีพของตัวเองมากขึ้น
*** จะตั้งใจทำหน้าที่ครูให้ดี
*** ขอบคุณค่ะ
ดีใจจังเลยค่ะ ที่แม่พิมพ์ของชาติอย่างท่าน กิติยา เตชะวรรณวุฒิ แวะเวียนมาอ่านบันทึกนี้
ครู คือ ความงดงามในใจของศิษย์ค่ะ ท่านเป็นต้นแบบแห่งการใช้ชีวิตเลยทีเดียวค่ะ
(^_^)