“ข้าพเจ้าขอมอบกายถวายชีวิตแด่
พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์”
อยู่ ๆ ขณะนั่งรอรับถาดสำรับอาหารในศาลา ใจก็ระลึกถึงคำ ๆ นี้ขึ้นมา
เห็นร่างกายยังเคลื่อนไหว เป็นความรู้สึกแห่งการรู้ตัว
เป็นความแปลกในตนเองก็คือ เมื่อใดที่ รู้สึกว่า “รู้ตัวทั่วพร้อม”
ประหนึ่งว่า
“ได้มอบกายถวายชีวิตนี้บูชา พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ และบูชาครู”
และการมีสติรู้กาย การรู้ตัว เหมือนเป็นการใช้ร่างกายทั้งกาย ใช้ใจทั้งใจ บูชาพระคุณครู
เป็นข้อความที่ตกผลึกในตนเองจาก
คำพูดของน้าราญ เมื่อวานที่นำต้นไม้ไปถวายครู พร้อมกับ แม่ น้าราญ ป้านาจและน้องน้ำตาล แล้วครูก็เมตตาพาไปกราบร่างขององค์พ่อ แม่ ครูบาอาจารย์ที่ท่านพึ่งละสังขาร
แล้วน้าราญเอ่ยว่า
“เสียดายที่ไม่ทราบมาก่อน ไม่งั้นก็จะหาดอกไม้มากราบท่านด้วย อะ ก็เอาสิบนิ้วที่มีนี่แหละ บูชาท่าน”
ไม่ทราบอย่างไร ไม่ใช่ใจขัดแย้ง แต่เหมือนมันมีการพิจารณาอยู่ภายในว่า
“สิ่งใด คือ การบูชาอันยิ่งยวด แล้วเมื่อเช้านี้ก็ได้ คำตอบ ณ ขณะ แห่งการรู้ตัว แบบไม่ได้หลับตา”
มีสติ รู้ กาย มีสติรู้ใจ คือ การบูชาพระคุณครู
