การปรับเปลี่ยนแม้เพียงน้อยนิดที่เริ่มมองเห็น ก็น่าจะเป็นนิมิตรหมายที่ดีแห่งการก้าวเดินบนเส้นทางการพัฒนาได้

       ไหนๆก็ไหนๆ ได้เข้ามาบันทึกและมีเวลาพอที่จะบันทึก สิ่งที่มีอยู่ค้างคาในจิตใจ ความกังวลที่เกิดจากการเรียนรู้ในการทำ R2R ใน รพ.ยโสธร จากบันทึกครั้งก่อนได้พูดถึง "ความท้อแท้ใจของคนทำงาน" แต่พอมาถึง ณ ตอนนี้ แม้บางกลุ่มจะไปได้เร็ว และบางกลุ่มไปได้ช้า หากแต่สิ่งสำคัญ คือ การยังคงอยู่ในงานที่เราทำ

       มาถึง ณ วันนี้ ความกังวลในส่วนตัวของดิฉันเองนั้น หากเมื่อสำรวจตนแล้วไม่น่าจะมีมาก เพราะสิ่งที่เราทำนั้นก็ยังคงเป็นสิ่งที่ทำในชีวิตประจำวันการทำงาน  ดังเช่นเรื่องเล่าของพี่วิ (คุณวิภาดา-กลุ่มสูติ-เด็ก) ที่มีความพยายามที่จะพัฒนางานของตนเองอย่างยิ่งยวด ก่อนที่จะมี R2R ด้วยซ้ำ การทำงานในคลินิกฝากครรภ์ของพี่วิ ไม่ได้ทำเพียงแค่ตามหลักการเท่านั้น หากแต่พี่วิจะพยายามกระตุ้นให้คนในกลุ่มงาน พัฒนางาน และเน้นการให้ความสำคัญในการดูแลทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ

       จะเห็นได้ว่าเราคนจิตเวชก็ได้เข้าไปร่วมแจมในงานของพี่วิด้วย นั่นคือ การส่งเสริมงานสุขภาพจิตในหญิงตั้งครรภ์ เพราะพี่วิมองเห็นว่าแม้แม่จะผ่านการตั้งครรภ์มาหลายครั้ง หากแต่สภาพอารมณ์และความรู้สึกของแม่นั้นจะยังคงมีอยู่ และอาจมีแนวโน้มที่เป็นไปในเชิงลบได้ หากไม่ป้องกันเสียก่อน หรือในหญิงตั้งครรภ์ในท้องแรกยิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องให้ความรู้ เพราะสิ่งที่มีเพิ่มมากขึ้นนั้น คือ ความรู้สึกกังวล หวาดกลัว...หลากหลายอารมณ์ความรู้สึก

       จากเหตุปัจจัยต่างๆ เหล่านี้นี่เอง ตลอดรวมถึงอุบัติการที่เกิดขึ้นในงาน พี่วิจึงมองเห็นว่า หากจะดำเนินงานไปตามเพียงแค่เกณฑ์ชี้วัดอย่างเดียวคงไม่พอ เราผู้ให้บริการจะต้องใส่ใจในการทำงานที่ผ่านไปในแต่ละวันด้วย ปัญหา อุปสรรค หรือรูปแบบ กระบวนการต่างๆตลอดจนผลลัพธ์ในงานแต่ละวันนั้น พี่วิไม่เคยละทิ้งแต่จะนำมาคิด วิเคราะห์ในงานของตนเพื่อที่จะปรับปรุง และจากการที่เคยร่วมงานกันมานั้น สิ่งหนึ่งที่เห็นคือ การแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในงานในแต่ละวันพี่วิจะไม่ปล่อยทิ้งไว้นาน และบางครั้งอาจทำให้ใครบางคนไม่พอใจแต่ พี่วิก็ไม่ท้อและล้มเลิกความตั้งใจของตน

       ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในเชิงรูปธรรมที่มองเห็น คือ ห้องให้บริการที่เมื่อก่อนจะเป็นโต๊ะ-เก้าอี้ที่ใช้ตรวจ ซักประวัติ คนไข้ เปลี่ยนโฉมใหม่เป็นห้องบริการที่มีความรู้สึกอบอุ่นมาก และเป็นกันเอง เหมาะกับการนั่งพูดคุยเล่าเรื่องการตั้งครรภ์แบบแลกเปลี่ยนเล่าสู่กันฟังมากขึ้น ความเป็นกันเองระหว่างผู้ให้บริการกับผู้รับบริการก็มีมากขึ้น การปรับเปลี่ยนแม้เพียงน้อยนิดที่เริ่มมองเห็น ก็น่าจะเป็นนิมิตรหมายที่ดีแห่งการก้าวเดินบนเส้นทางการพัฒนาได้