นึกว่าการมาเที่ยวเองจะสบาย แต่ที่ไหนได้เหนื่อยกว่ามากับทัวร์เสียอีก
ขึ้นจากซับเวย์ก็มองหา Tourist Information หลังจากได้ข้อมูลก็เดินไปรอรถเมล์ซึ่งอยู่ใกล้ๆ นั้น ขึ้นรถเมล์ก็โชว์กระดาษให้คนขับรู้ว่าเราจะไปลงที่ไหน จ่ายไปคนละ 1,000 วอน (27 บาท) นั่งรถไปไม่นานก็เห็นป้อมปราการแบบเกาหลีๆ อยู่ข้างหน้า คนขับบอกว่าให้เตรียมลง ลงจากรถเมล์ก็พยายามเดินหา Tourist Information อีก แต่ก็หาไม่เจอ สุดท้ายก็เลยเดินถามคนไปเรื่อยๆ จนพบพระราชวังอยู่ทางซ้ายมือ จะเข้าไปข้างในต้องซื้อตั๋วค่าผ่านประตูคนละ 1,500 วอน (40 บาท) เดินเข้าไปถามหาไกด์ภาษาอังกฤษ แต่เวลานั้นมีแต่ภาษาเกาหลีเลยต้องเดินดูเอง เดาเอง ตอนหลังถึงรู้ว่าแผ่นพับที่ได้รับมาตอนซื้อตั๋วนั้นมีช่องให้ประทับตราของแต่ละตำหนัก พวกเราไม่ได้ประทับแม้แต่สักตราเลย ระหว่างที่เดินดูตำหนักต่างๆ นั้นมีการชงชาใบไผ่ให้ชิมกัน ความรู้สึกที่เดินดูตำหนักต่างๆ นั้น ใจก็คิดสงสารผู้หญิงที่ต้องเข้ามาอยู่ในตำหนักเหล่านี้จัง เพราะชีวิตมีแค่นี้หรือ อยู่ในห้องแคบๆ แต่งตัวเพื่อรอคอยว่าจะได้เข้าไปรับใช้พระราชาแค่นั้นหรือ ดูแล้วสลดใจ เหงาๆ บอกไม่ถูก
เดินออกไปทางด้านหลังพระราชวัง เดินขึ้นไปตามบันไดเดินไปถึงป้อมยามระวังภัยด้านที่ติดภูเขา หลังจากนั้นก็เดินกลับลงมายังพระราชวังอีกครั้ง เดินไปตามตำหนักที่ยังไม่ได้ไป หลังจากออกจากพระราชวังก็ไปถามคนว่าถ้าจะไปเดินบนกำแพงที่ล้อมรอบเมืองน่ะไปทางไหน ตอนนี้เห็นแต่ว่าอยู่ไกลๆ ไม่รู้ว่าจะไปขึ้นกำแพงได้อย่างไร พอดีเห็นสาวฝรั่งคนหนึ่งเดินมุ่งหน้าไปยังกำแพง ก็เลยเดินตามไป ไต่ขึ้นไปตามขั้นบันได ค่อนข้าง เหนื่อยมาก ขึ้นไปได้แค่ชั้นเดียวเห็นรถรูปหัวมังกร (รถนำเที่ยว) จอดอยู่ จึงไปซื้อตั๋วแบบเที่ยวเดียว (one-way) ค่าตั๋วคนละ 1,500 วอน รถมังกรขับลงมาข้างล่างไปตามถนนข้างล่าง เลาะตามทางเลียบแนวกำแพง พาดูทัศนียภาพของเมืองซูวอน แล้วมาหยุดอยู่ที่ป้อม ที่มีสนามฝึกยิงธนู พบกลุ่มทัวร์คนไทยที่บริเวณนี้กำลังอธิบายว่าจุดนี้เป็นไฮไลท์ของป้อมฮวาซอง
หลังจากนั้นเราสองคนก็เดินขึ้นไปบนกำแพง เดินไปเรื่อยๆ พบป้อมเล็กป้อมใหญ่มากมาย เดินไปถ่ายรูปไป เดินอย่างสบายใจ พระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน เดินไปจนหมดกำแพง ช่วงที่เดินนี้น่าจะประมาณหนึ่งในสี่ของความยาวกำแพงทั้งหมด ลงจากกำแพงเห็นคนขายของตามข้างทาง มีร้านขายอาหาร เดินผ่านเข้าไปยังตลาดปลา มีร้านอาหารในตลาดมากมาย แต่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทานอะไรเป็นอาหารมื้อเย็นดี เดินผ่านเข้าไปในตลาดขายของ มีร้านค้ามากมาย มีสภาพคล้ายกับประตูน้ำหรือพาหุรัด มีช่วงหนึ่งเป็นแผงขายอาหารปิ้งๆ ย่างๆ เห็นร้านอาหารร้านหนึ่งดูน่าสนใจดี และที่อยากจะแวะร้านนี้ก็เพราะเมื่อยขามาก ไม่อยากมองหาร้านอื่นแล้ว สั่งอาหารกันด้วยการชี้ไปที่รูปภาพ (เมนู) ที่ติดอยู่ข้างร้าน ชี้ว่าต้องการอันนี้และอันนั้น แต่ดันเอามาให้เราสองคนเหมือนกันคือเป็นต้มเครื่องในหมู มีข้าวสวยและเครื่องเคียงมาให้ รสชาติก็พอใช้ได้ ไม่ถึงกับอร่อยมาก แต่ก็ไม่เลวร้ายจนเกินไป มื้อนี้จ่ายไป 10,000 วอน (270 บาท)
มาชมอาทิตย์อัสดง ค่ะ .. ชอบถนนหนทางบ้านเค้าค่ะ