การบอกเล่าประสบการณ์ดีดีอย่างมีมิตรจิตมิตรใจไม่หวังสิ่งใดตอบแทน


ทำ KM เพื่อ ? ใครรู้บ้าง

...เหตุใดต้อง จัดเวที  ลปรร (แลกเปลี่ยนเรียนรู้) เรื่องประสบการณ์ในการไป audit สนามบิน และจัดให้มีคุณอำนวย คอยถามให้เล่า ปสก. และคุณลิขิต คอยจดประเด็น เทคนิคเฉพาะตัวในเมื่อผู้เล่าก็สามารถจะเล่าได้ทุกทีไม่ว่าใครจะถามอยู่แล้ว  ผู้เล่าก็ตอบเหมือนกันแหละ ก็มีคำถามในใจว่าแล้วถ้าเค้าไม่อยู่ล่ะ หรือไม่สดวกจะถามจะทำไง?

...ใครบางคนบอกให้ไปถามคนสนิทเค้าสิ คงรู้เหมือนกันแหละ  หลายๆครั้งเราไม่กล้าตัดสินใจเพราะไม่ทราบที่ไปที่มาของปัญหา เพราะอะไรหรือครับ เพราะวิธีคิดวิธีปฏิบัติในเรื่องนั้น มันถูกฝังอยู่ใน ประสบการณ์ของเค้าไงครับ   

... แล้วต่อมาเราก็คงคิดเหมือนกันว่า มันน่าจะมีการจับประเด็น เรื่องประสบการณ์ของใครสักคนที่เชี่ยวชาญเรื่องนั้น มารวบรวมเป็นวิธีขั้นตอนการปฏิบัติ เรื่องนี้ฝรั่งเค้าคงคุ้นเคยกับการเขียน Trouble Shooting ในคู่มืออะไรสักอย่าง แต่บ้านเราต้องถามๆๆๆๆจากผู้รู้มากกกไว้ก่อนแล้วมาวิเคราะห์เอาเองตามประสาช่างพื้นบ้านประมาณนี้กระมัง 

...ถ้าอย่างนั้นงั้นเราคงอยากจะรักษาความรู้ของผู้ปฏิบัติจนเชี่ยวชาญมาเก็บไว้ในที่สักที่ ให้คนที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์ในเรื่องนั้น ๆได้รับรู้ด้วยวิธีง่ายๆ นะ ก็คงเข้าใจแล้วว่าคุณลิขิต จะต้องเป็นพระเอกในเรื่องนี้...

 ...หลายคนถามว่า แล้วคุณอำนวยล่ะทำไมต้องมี ถ้าให้เปรียบคงเหมือนพิธีกร ถามแขกรับเชิญในการ Talk show ต่างๆนั่นเอง คงเพราะสมองเราจำเรื่องต่างๆไว้เยอะทีนี้ คงต้องอาศัยคนนึงมาแนะว่าช่วงนี้ ให้สมองดึงเรื่องอะไรที่เรารู้มาเล่า พอเริ่มเล่าก็เหมือนว่า ความคิดและประสบการณ์ของ ผู้เล่า จะพรั่งพรูไหลออกมาที่เรียกว่าความคิดกำลังแล่น

...คุณอำนวยคงจะช่วยให้ดึงข้อมูลเชิงลึกออกมาให้มากที่สุด และช่วยควบคุมความคิดไม่ให้ไกลออกไปเรื่องอื่น ถึงตอนนี้ความสัมพันธ์ของสมองคงจะสั่งให้ยกเรื่องที่สัมพันธ์กันมาเล่า แต่คุณลิขิตก็ไม่ลืมโน้ตไว้เป็นข้อมูลว่าผู้เล่ายังมีความรู้ด้านอื่นๆอีก ในขณะที่คุณอำนวยถามคำถามให้วกกลับเข้ามาในประเด็น

...หลายคนคงคิดในใจ แล้วถ้าไม่มีคุณอำนวยล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น เท่าที่ผู้เขียนสังเกตทำให้ทราบว่า ความรู้มันก็ยังเป็นส่วนที่ซ่อนเร้น ที่ผู้เล่าไม่ทราบเลยว่าเรื่องนั้นได้ทำสำเร็จไปแล้วทั้งที่ตอนนั้นยังแอบดีใจกับตัวเองอยู่เลย  ถึงตอนนี้ท่านผู้อ่านหลายท่านคงคิดเสียดายถ้าไม่ได้นำความรู้นั้นมา แชร์ให้ใครก็ได้ที่อาจเป็นประโยชน์กับเขา หลายท่านคิดว่า เดี๋ยวตอนอายุครบอายุ 60 ปีค่อยทำ แต่ถึงตอนนั้นถามว่าสมองเราก็คงไม่สดใสเหมือนตอนนี้แน่ๆ งั้นเรามาเริ่มกันวันนี้เลยคงจะดี เชื่อว่าผู้อ่านเมื่ออ่านมาถึงบรรทัดนี้  หลายท่านคงคิดว่าต้องรีบ 5 ส ความรู้ในสมองเราบ้างอาจเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อย

...นานมาแล้ว องค์ความรู้จากประสบการณ์เหล่านี้ได้สูญหายไปตามตัวตนและกาลเวลา เพราะไม่มีการจดบันทึกเรื่องเล่า มีก็แต่การเล่าวิถีความเป็นอยู่ ประวัติของแต่ละบุคคลนำมาเขียนไว้โดยเจ้าตัว แต่อีกมากมายที่ไม่ได้มีเวลาเขียนเรียบเรียงหรือถอดองค์ความรู้ไว้(Lesson Learning)

  
วิสัยทัศน์ KM สมส.

         1.   การบริหารจัดการสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้จะสามารถนำความรู้ที่เป็นความรู้ในระดับสูงขึ้นทั้งปัญญานั้นมีอยู่ในบุคคล เป็นเรื่องของปัจเจกบุคคล

            2.  หากมีกระบวนการและวิชาการที่สามารถนำเอาความรู้ระดับปั ญญาดังกล่าวจากทุกส่วนขององค์กร
 
ออกมาถ่ายทอดและเผยแพร่ ได้อย่างกว้างขวาง และไม่จำกัดทั้งเรื่องของเวลาและสถานที่ การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ความรู้นั้น จะนำไปสู่การสร้างสรรค์องค์ความรู้เพิ่มขึ้นอย่างมากมาย และสร้างคุณประโยชน์แก่สนามบินในประเทศ
 
             3. อีกทั้งยังนำไปสู่การพัฒนาโ ดยองค์รวม อาทิ การพัฒนาองค์กร การพัฒนาด้านการเรียนรู้ด้านความปลอดภัยสนามบิน  การพัฒนาด้านวิจัย และการพัฒนาบุคลากร
 
 
เป้าหมาย KM สมส.
          พัฒนาบุคลากรเพื่อให้ บพ. มุ่งสู่องค์การเรียนรู้ ตาม กพร. เพื่อสร้างความรู้ความเข้าใ จแก่บุคลากร บพ.ให้สามารถนำการบริหารจัดการ ความรู้ก้าวทันการเปลี่ยนแปลงในด้านต่าง ๆ เพื่อให้สามารถนำไปใช้ได้ใน ทุกระดับขององค์กร...................

..........................................................................

โสตถิทัศน์ เอี่ยมลำเนา  อดีตวิศวกรไฟฟ้าชำนาญการพิเศษ 

หัวหน้ากลุ่มมาตรฐานเครื่องอำนวยความสะดวกในการเดินอากาศ 

กรมการบินพลเรือน กระทรวงคมนาคม

ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณณ์ ทม. ทวีติยาภรณ์มงกุฏไทย เมื่อวันที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ 

ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณณ์ ตม. ตริตาภรณ์มงกุฏไทย เมื่อวันที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗

................................................................................