ความเหงาในสายลม

กระต่ายใต้เงาจันทร์



สายลมเย็นพราวพร่างที่กลางฟ้า
หยดน้ำตาร่วงหล่นปนความเหงา
ความคิดถึงติดตรึงเช่นเป็นดังเงา
สายลมมิปัดเป่าเศร้าเหลือใจ

สายลมพัดเรื่อยฉิวระลิ่วผ่าน
ความร้าวรานเจ็บจนเกินไหว
สายลมรักเจือลมลวงทุกห้วงใจ
รอบางใครมาโอบอุ้มให้ชุ่มเย็น

สายลมความคิดถึงลึกซึ้งนัก
คนเคยรักห่างหายไม่เคยเห็น
มีชีวิตแต่หัวใจตายทั้งเป็น
ความภักดีกลับเป็น..เช่นลมลวง....


หรือเห็นรักเป็นของเล่นเช่นลมว่า
จึงร้างราหลบเร้นไม่เป็นห่วง
เคยฟูมฟักมอบหัวใจให้ทั้งดวง
กลับหลอกลวงทำร้ายใจให้ร้าวราน



ในสายลมแฝงรอยคนคอยเหงา
ในม่านเงาคืนวันอันแสนหวาน
คงเหลือแค่ความทรงจำเป็นตำนาน
ซ่อนสะอื้นสั่นสะท้านกลั้นน้ำตา